czwartek, 25 sierpnia 2016
Drakaina w Vence

Nigdy nie przypuszczałam, że pisać będę o Gombrowiczu. Nie żebym jakąś szczególną antypatią wobec autora Ferdydurke pałała. Nie. Gombrowicza cenię, doceniam, zazwyczaj lubię w teatrze, czasem (rzadziej) również do czytania. Co więcej - uważam go za doskonałego diagnostę Polski, Polaków i polskości. Mamy też podobne doświadczenia w kwestii bezradności w ratowaniu żuczków (choć u mnie bywają to czasem np. winniczki na szosie zamiast owadów na plaży). Wychodzi na to, że może jednak znalazłabym jakieś powody, żeby o Gombrowiczu pisać.

A zatem zacznijmy inaczej, żeby było prawdziwiej. Nigdy nie przypuszczałam, że w podróżach moich świadomie i celowo udam się dokądkolwiek śladami Gombrowicza. Zrobił mi to jednak zbieg okoliczności.

Od jakiegoś czasu preferując spokojne noclegi w kwaterach prywatnych i pragnąc odwiedzić Niceę z powodów całkiem niegombrowiczowskich, osiadłam mianowicie wraz z N. na dni dwa w malutkiej mieścinie Bar-sur-Loup, do której wracałyśmy dnia jednego przez Vence, gdzie z kolei zaniósł nas odbywający się tam targ staroci (francuskie targi staroci to temat na osobną notkę).

Vence, powiedziałyśmy dwugłosem w samochodzie, wracając już do Bar-sur-Loup, ponieważ zaczęło nam chodzić po głowach, że z czymś nam się ta nazwa kojarzy. Szybko się skojarzyła właściwie, a następnie już na kwaterze wyguglałyśmy to i owo. W tym jeden artykuł, przez który afera cała, o czym za moment. Na razie okazało się, że N. zostawiła w knajpie w Vence, gdzie zjadłyśmy kolację, torbę. Mimo sympatii do torby zapewne nie wracałybyśmy się po nią, gdyby nie to, że oprócz kilku wiktuałów pozostał w niej aparat fotograficzny N. ze wszystkimi jej zdjęciami z wyprawy. Telefon upewnił nas, że panowie z knajpy zabezpieczyli już nasze dobra i możemy je odebrać dnia następnego, a zatem decyzja zapadła: skoro los niesie nas z powrotem do Vence, to zmierzymy się z wyzwaniem, jakie postawił nam wzmiankowany artykuł. Przejdźmy więc do meritum czyli do rozprawy z rzeczonym.

Szacowne czasopismo Teatr zamieściło dziesięć lat temu felieton niejakiego Wojciecha Tomczyka (autora, wedle wikipedii.pl, kiedyś obiecującego, ale o dokonaniach jednak dość miernych, jeśli spojrzeć na ich listę w tejże wikipedii) o poszukiwaniach grobu Gombrowicza w Vence. Wedle relacji Tomczyka jest to przedsięwzięcie heroiczne i z góry skazane na klęskę, toteż poczułyśmy się wyzwane, jako że w znajdowaniu różnych rzeczy, w tym konkretnych grobów na zabytkowych cmentarzach, mamy pewne doświadczenie.

Naszą wyprawę mogłabym właściwie zamknąć w takim oto zdaniu: jedynym problemem okazały się wprowadzone ewidentnie niedawno zmiany organizacji ruchu w miasteczku, które sprawiły, że gps przeliczał kilka razy drogę na cmentarz i kluczyłyśmy nieco. Niemniej jak już zaparkowałyśmy... Dla dramatyzmu oddajmy głos Tomczykowi, bo na komentarz zasługuje w zasadzie całość tego kuriozalnego tekstu (którego fragmenty przeklejam wraz z błędami). Ponieważ zaś jakichś skrótów muszę dokonać, czytelnik szanowny całość znajdzie tutaj. Dla porządku zauważmy tylko, że felieton zaczyna się od żalu do Gombrowicza o to, że umarł i to przed dostaniem Nobla, i przejdźmy o akapit dalej, do listy innych okołośmiertelnych przewin Witolda G.

Po pierwsze zmarł był daleko. Z Warszawy do Vence jest ponad tysiąc osiemset kilometrów. Jedzie się głównie płatnymi autostradami. Tylko tam, gdzie – jak w Polsce –autostrady nie istnieją, opłaty się nie pobiera.

Nieprawda. Mniej więcej połowa najkrótszej drogi z Warszawy (skąd, zakładam, odbywały się peregrynacje opisane w tekście) do Vence wiedzie przez Niemcy, gdzie autostrady zarówno w 2006 były jak i 2016 pozostały bezpłatne i na dodatek bez ograniczenia prędkości. Na niewielkim kawałku Szwajcarii można bez trudu ominąć płatne autostrady, we Włoszech lepiej zapłacić, żeby oszczędzić czas, a kawałek autostrady francuskiej między Niceą a granicą włoską jest akurat bezpłatny.

Po drugie miasteczko Vence jest tak piękne, że nie sposób zrozumieć, jak to się stało, że taki skądinąd inteligentny pisarz zechciał akurat tam umrzeć. W Vence chce się żyć i na to nie ma siły.

Vence jest ładne. Podobnie jak np. Bar-sur-Loup oraz inne miasteczka położone między nimi. Nie jest jakoś nadzwyczajnie piękne, widziałam w swoim życiu sporo ładniejszych zarówno architektonicznie, jak i pod względem położenia. Gombrowicz skądinąd mieszkał w najpiękniejszej willi w Vence (Villa Alexandrine, perła architektoniczna belle epoque), znajdującej się przy jednym z głównych placów miasta, ale Wojciech Tomczyk pomija to milczeniem. Może dlatego, że 1) nie pasuje to do obrazu nieszczęsnego emigranta; 2) Gombrowicz zmarł w mniej spektakularnym miejscu, dokąd przeniósł się z powodu windy (nie jestem taka mądra, doczytałam). Dam sobie jednak spokój z tym fragmentem, ponieważ pewien poziom pretensjonalności pozbawia mnie zdolności komentowania. Robię też ciach następnego kawałka, gdzie jest m.in. o Polakach nieprzejednanych, ale struktura zdania nie pozwala ustalić, o kogo właściwie chodzi: bohatera czy autora tekstu.

I kiedy już dotrzemy do Vence, zobaczymy dom Gombrowicza, pozostałe zabytki, jedną, drugą knajpkę, to każdemu Polakowi strzeli do głowy, by odwiedzić także cmentarz. A na cmentarzu grób pisarza.

Przyznam uczciwie: gdyby nie tekst Wojciecha Tomczyka, nie strzeliłoby mi to do głowy, mimo że w wakacyjnych notatkach miałam na tym cmentarzu jeden nagrobek marginalnie interesujący mnie z powodów akademickich. Ale oto dochodzimy wreszcie do głównego wątku.

Grobu Witolda Gombrowicza w Vence należy unikać jak ognia. (..) grobu Witolda Gombrowicza w przecudnej urody miasteczku Vence poszukiwać nie należy (...) ze względu na jego niefortunne położenie. Nie owijając w bawełnę – jest to grób położony wyjątkowo złośliwie. Poszukiwanie grobu Gombrowicza na cmentarzu w Vance to gehenna (...). Samemu można kopnąć w kalendarz ze zmęczenia i z nerwów (...).

Melduję posłusznie, że żyję i mam się dobrze.

Zacząć należy od stwierdzenia, że cmentarz w Vence jest niewielki, kameralny. I nieco zdradliwy. Przez lata gmina powiększała go o kolejne sekcje.

Czytając w przecudnej urody Bar-sur-Loup po raz pierwszy tekst Tomczyka popatrzyłyśmy po sobie ze zdumieniem i politowaniem. Nie sądziłyśmy, że dalej czeka nas lektura autentycznego eksploracyjnego thrillera.

Człowiek myśli, że już zaliczył całą nekropolię, aż tu nagle znajduje bramę do kolejnej kwatery. Warto dodać, że Vence leży w górach i w związku z tym cmentarz ma budowę tarasową, co dodatkowo utrudnia właściwe oszacowanie jego rozmiarów. 

Z doświadczenia powiem, że akurat kameralne tarasowe cmentarze świetnie nadają się nie tylko do szacowania ich rozmiarów, ale także oceny, gdzie mogą znajdować się groby z jakiego okresu. Horrorem są cmentarze płaskie, a także ogromne (polecam autorowi poszukanie czegoś, co nie jest dokładnie oznakowane, na Père Lachaise; nieskromnie przyznam, że umyka mi tam wciąż tylko jeden zajmujący mnie akademicko grobowiec). Dodam też, że wbrew ewentualnym pozorom doświadczenie znalezienia czegokolwiek na jednym cmentarzu nie gwarantuje znalezienia czegoś innego na innym - to tak nie działa. Ono daje jedynie poczucie, że nie ma rzeczy niemożliwych (a raczej zdarzają się bardzo rzadko).

Wszystkie te trudności sprawiają, że na tym cmentarzu zdecydowanie łatwiej jest się zgubić, niż znaleźć cokolwiek.

Ehem. Dwa cytaty wyżej było zdanie prawdziwe (bodaj, czy nie najbardziej prawdziwe w całym tekście): cmentarz w Vence jest kameralny. Na dodatek góruje nad nim spory pomnik poległych w wojnach, widoczny jako punkt orientacyjny z każdej chyba kwatery. Żeby się tam zgubić, trzeba mieć albo duży talent, albo dużo promili we krwi, albo też sporo samozaparcia w gubieniu się (ale wtedy będzie to zgubienie udawane: budowa tarasowa ułatwia orientację, jako że wchodzi się na górze).

Pragnę tu dodać, że nie opieram się wyłącznie na własnym doświadczeniu.  (...) w tym roku odbyły się co najmniej trzy ekspedycje do grobu Gombrowicza. Pierwszą, ekspedycją wiosenną kierowała znamienita redaktor Telewizji Polskiej Zuzanna Łapicka. (...) Ta ekspedycja zakończyła się całkowitym fiaskiem. Stało się tak, być może dlatego, że Zuzanna jako osoba światowa i wszechstronnie wykształcona dysponuje więcej niż biegłą znajomością języka francuskiego. Dlatego w miejscowej informacji turystycznej otrzymała zbyt dokładne wskazówki. Mało tego, narysowano jej plan. Wszyscy wiemy z własnego doświadczenia, że przy pomocy planu czy mapy nigdzie się nie trafi.

Z całym szacunkiem dla pani Zuzanny i jej ekipy, odkąd w wieku lat około ośmiu (było to w epoce przed nawigacją gps) nauczyłam się posługiwać mapą i pilotowałam kierującego samochodem tatę po całej Europie, nie łapię się na takie bonmoty jak ostatnie zdanie. Nadal zresztą korzystam z mapy, kiedy gps wymyśli coś głupiego. W kontekście cmentarza w Vence natomiast nie jestem w stanie zrozumieć, jak mając wskazówki i plan można było nie trafić.

Dalej jest o kolejnej wyprawie, latem roku tego samego, jak rozumiem (narracja jest dość pokrętna i zawiera długą dygresję na temat kompetencji harcersko-grzybiarskich kolejnego kierującego nią dziennikarza telewizyjnego, tym razem Macieja Orłosia).

Jako wnuk znakomitego grzybiarza i mikologa Maciek ma po prostu zakodowany w genach instynkt poszukiwania. Jego wyprawa zakończyła się sukcesem. Ale nie przyszło im to łatwo. Mimo przyjęcia wzorowej taktyki (wieloosobowa ekspedycja przeszukała cmentarz dwukrotnie tyralierą) grób Gombrowicza znaleźli na samym końcu. Jako po prostu ostatni.

W literaturoznawstwie istnieje taki termin: zawieszenie niewiary. W dużym skrócie chodzi o to, że dla akceptacji fikcji literackiej i świata przedstawionego konieczna jest niekiedy rezygnacja z racjonalnego myślenia i odniesień do świata rzeczywistego. Niestety podczas lektury powyższego fragmentu ta zdolność mi się zawiesza. Trzeba naprawdę ogromnych starań, żeby do grobu Gombrowicza dotrzeć na samym końcu, ponieważ położony jest w środku cmentarza. Pod murem, to prawda. Ale w środku. Ekipa musiała więc chyba wyznaczyć jakieś specjalne itinerarium, które pominęło ten konkretny kawałek, zostawiając go sobie na sam koniec.

Ale co tam, ważne, że znaleźli. Jeśli zatem myślisz, drogi czytelniku, że oto dobrnęliśmy do finału gombrowiczowskiej odysei Wojciecha Tomczyka, to się mylisz. Mimo że Orłoś znalazł, to albo nie opisał i nie zaznaczył, ale znalezisko zachował dla siebie, albo też WT postanowił - zgodnie z najlepszymi wzorcami nauk ścisłych - powtórzyć eksperyment od początku (pytanie tylko: po co? tu nie mamy do czynienia z naukami ścisłymi). Zamiast bowiem zapytać "Maćka" (o którym tak właśnie pisze, co wskazuje na stopień zażyłości wystarczający chyba, by otrzymać informacje o grobie Gombrowicza i jak go znaleźć?), Tomczyk przedsięwziął rodzinną wyprawę numer trzy. Po co jako wyprawę poszukiwawczą czegoś, co zostało znalezione? Nie wiem.

Po tym sukcesie wysłano kolejną wyprawę  (...). Na jej czele stanąłem niestety ja. Również przyjęliśmy wzorową taktykę. Mianowicie, rozdzieliliśmy się na samym początku i każdy z uczestników wyprawy przeszukiwał kolejne kwatery na własną rękę. (...) Wreszcie, po godzinnej lekturze strzelistych epitafiów, po przejrzeniu fotografii z grubsza wszystkich nieżywych mieszkańców Vence, moja żona słabnącym od upału głosem przejmująco jęknęła raczej niż krzyknęła - JEST!

Taktyka zaiste dobra, z N. też ją często stosujemy, choć częściej idziemy razem, rozdzielając raczej między siebie strony ścieżki. Akurat w Vence rozdzieliłyśmy się, a zatem zasadniczo stosowałyśmy taktykę identyczną z opisaną. Dla porządku: epitafiów strzelistych nie znalazłyśmy dużo, fotografii też nie było nie w nadmiarach. Ale może to dlatego, że odnalezienie grobu Gombrowicza zajęło nam dziesięć minut. Konkretnie po niecałym kwadransie byłyśmy już z powrotem w samochodzie, zaparkowanym na pobliskim placyku.

A teraz najciekawsze. Może jednak wśród gombrowiczolubnych poszukiwaczy grobu panuje niepisana zmowa, że informacji ułatwiających jego odnalezienie nie ujawnia się postronnym, choćby byli nie wiem jak zakumplowani. W kolejnym akapicie czytamy bowiem, co następuje:

Grób Gombrowicza, znajduje się, dodam dla porządku, złośliwie tuż przy wejściu na cmentarz. Tylko trzeba wiedzieć, przy którym. 

Otóż nie. Gdyby ktokolwiek z was, szanowni czytelnicy, odczuwał arcypolską potrzebę szukania grobu Gombrowicza, to jako osoba wobec zagadnienia obojętna, która jedynie podjęła wyzwanie, a zatem niemająca żadnego interesu w upowszechnianiu mitu o nieodnajdywalności, informuję, że żadnego wejścia/wyjścia koło grobu Gombrowicza nie ma; co więcej - dokładne oględziny okolicy nie wskazują, żeby kiedykolwiek było. Grób, jak już wcześniej zaznaczyłam, jest w środku cmentarza. Konkretnie na trzecim tarasie od góry, po lewej (patrząc od znajdującego się na górze wejścia) i pod murem, w samym lewym kącie kwatery. Z górnego tarasu, na który wchodzi się właśnie po lewej, należy się jednakowoż najpierw skierować na prawo od pomnika poległych, do jego drugiej części (tarasu, nie pomnika), a dopiero tam na dół (inaczej się po prostu nie da!) i w lewo, w kwaterę pomiędzy tabliczkami 2bis i 3bis.

Aha, przy głównym wejściu na wiszącym na ścianie planiku cmentarza grób Gombrowicza i droga do niego prowadząca zaznaczone są żółtym markerem. Kartka wygląda na dość starą, ale może umieszczona została dopiero po kolejnych rozpaczliwych poszukiwawczych wysiłkach polskich celebrytów. Znalazłyśmy ją już wychodząc z cmentarza po odtrąbieniu szybkiego sukcesu, więc nie jest tak, że nam w czymkolwiek pomogła - szukając, dysponowałyśmy jedynie mylącymi informacjami Tomczyka.

Koniec i bomba.

Cmentarz w Vence

Widok na drugi i trzeci taras (licząc od góry). Grób - w tylnym rzędzie dolnego tarasu, w kącie między wysokim i niskim żywopłotem. Poniżej planik dojścia wywieszony przy wejściu (wiem, trzeba nieco wysilić wzrok, ale przy tym świetle i za szybą to i tak niezły wynik).

Cmentarz w Vence - jak trafić

PS. Jest jeszcze jedna możliwość, w którą jednak pozwalam sobie nie wierzyć: ekipa pierwsza szukała na niewłaściwym cmentarzu. Co jednakowoż podważałoby albo znajomość francuskiego przez redaktor Zuzannę Ł., albo kompetencje biura turystycznego w Vence (w co wątpię, znając te instytucje akurat we Francji), albo polskich researcherów... Pod Vence znajduje się bowiem bardziej znany cmentarz Saint-Paul-de-Vence, na który błędnie w kwestii Gombrowicza kieruje np. serwis Find a Grave w notce z 2005. Ale Wojciech Tomczyk nie wspomina o dwóch cmentarzach, toteż albo poszukiwania dotyczyły za każdym razem poprawnie Cimetière de Vence, albo autor pominął informację o dwóch cmentarzach dla dodania dramatyzmu swojej opowieści. Co nie zmienia faktu, że grób Gombrowicza jest najzwyczajniej pod słońem łatwo znajdowalny.

 

 

piątek, 17 czerwca 2016
Ninedin i Drakaina piszą powieść

Tak, wiem, te kilka osób, które jeszcze czytają ten blog pewnie powie, że mogłabym jakąś notkę napisać (wiecie, ile jest w szkicach?), a nie reklamować nowy projekt. Ale to nie jest tym razem tylko mój projekt, więc jest szansa, że nie zdechnie. Wraz z N(inedin) piszemy powieść. Wymyśliłyśmy ją już ponad półtora roku temu i do niedawna miałyśmy mnóstwo pomysłów fabularnych, dwa niewykończone opowiadania wprowadzające świat i bohaterów i kolejne mnóstwo pomysłów na ewentualny dalszy rozwój akcji. Ale ostatnio pojechałyśmy na długi weekend na Słowację (to miało być takie miejsce, gdzie nie będzie nas rozpraszać zwiedzanie, co najwyżej wyjedziemy kolejką na Łomnicą - co akurat nie wyszło, bo 50 euro w złą pogodę to lekka przesada, więc oczywiście znalazłyśmy w okolicy jakieś pałace do obejrzenia) - i napisałyśmy spory kawałek.

W związku z tym, ponieważ reklama jest dźwignią handlu, a my chciałybyśmy kiedyś (niedługo!) tę powieść wydać, postanowiłyśmy ją zacząć reklamować już. I w tym celu powstała strona, gdzie będziemy umieszczać materiały reklamopodobne. A ponieważ N jest blogerką odpowiedzialną i regularną, istnieje spora szansa, że coś tam będzie wpadać często i gęsto, bo nie dość, że będzie pisać sama, to jeszcze i mnie upilnuje.

A ja, żeby utrzymać pozory życia tego zombibloga, wrzucam tu zajawkę.

1807 projekt literacki

Projekt literacki 1807

 

 

sobota, 20 lutego 2016
Dzieje jednego pomnika

Przeczytałam właśnie zapowiedź poczytnego ministra, że "może to będzie za 20 lat, być może to będzie za 2 lata, ale jestem pewny, że stanie". Czasami pesymizm opłaca się bardziej, bo przyjemne zaskoczenia są lepsze od nieprzyjemnych rozczarowań, załóżmy więc najgorsze - że istotnie stanie. Kto, co? Pomnik smoleński, oczywiście. Gdzie? Przed Pałacem Prezydenckim, oczywiście.

W dalszej części swojej wypowiedzi minister tak uzasadnia konieczność postawienia pomnika akurat w tym konkretnym miejscu: "bo to jest to miejsce symboliczne, a symbole są szalenie ważne". Niewątpliwie. Wątpię jedynie, czy narodowy w treści i patriotyczny w formie pomnik będzie zasługiwał na miano symbolicznego. Obawiam się, że będzie topornie dosłowny. To oczywiście tylko kwestia estetyki. Dla mnie osobiście bardzo ważnej, ale to takie zboczenie zawodowe.

Co ciekawe, uzasadnieniem rzeczonej symboliczności miejsca nie jest jego historia, choć mogłaby. Na przykład miłośnikom muzyki Pałac Namiestnikowski może się skojarzyć z pierwszym publicznym koncertem młodziutkiego Fryderyka Chopina. Fascynatom historii epok różnych z licznymi zacnymi i mniej zacnymi gośćmi pałacu albo też z przygotowywaniem w nim traktatów rozbiorowych. Ale nie, ministrowi chodzi wyłącznie o to, że "właśnie w tym miejscu po katastrofie smoleńskiej gromadzili się Polacy"*. Nie wiem, może ja jakaś naiwna jestem, ale kiedy w wypadku lotniczym ginie między innymi prezydent, to niezależnie od oceny konkretnej osoby pełniącej tę funkcję, dość naturalne jest przyjście z kwiatami pod siedzibę tegoż prezydenta, a nie pod, na przykład, Zamek Królewski (mówimy o państwie nieposiadającym króla - w monarchii, która miałaby i króla, i prezydenta, można by znaleźć dla takiego gestu uzasadnienie, symboliczne).

Co więcej, jeśli zginęli również inne osoby, to miejsce ich wspólnego - symbolicznego - pomnika jest tam, gdzie w omawianym przypadku on już stanął, czyli na cmentarzu, najlepiej posiadającym symboliczne dla narodu znaczenie (Powązki doskonale tę funkcję spełniają), ewentualnie na lotnisku, z którego rozpoczął się pechowy lot. (Oddaję ten pomysł pani HGW oraz wszystkim, którzy będą walczyć o zachowanie tkanki architektonicznej Pałacu, za darmo.)

Wróćmy jednak do kwestii pałacowych. Otóż jeśli minister, jego architekci i projektanci nowego pomnika naprawdę postanowią go tam postawić, to będą musieli jakoś ustosunkować się do tego, co już tam jest. Pomińmy drobny i jakże mało z symbolicznego punktu widzenia istotny fakt, że jest przede wszystkim idealne klasycystyczne założenie z harmonijną bryłą oraz pięknie zakomponowanym dziedzińcem, co zostanie naruszone przez dodanie tam kolejnego elementu. Jedynym sposobem, żeby tego ładu architektonicznego nie naruszyć, jest zlikwidowanie stojącego tam obecnie pomnika - który zarówno klasycystyczną formą jak i, pardonnez le mot, symboliczną treścią w to miejsce doskonale się wpisuje, ale co tam.

I tu dochodzimy wreszcie do interesującego ustalenia. Na dodatek wielce symbolicznego. Thorvaldsenowski pomnik Księcia Józefa nie miał szczęścia do tego miejsca, dla którego został oryginalnie zaprojektowany. Najpierw w ogóle nie spodobał się Polakom, bo nie był dość patriotyczny, a za bardzo symboliczny (pardonnez...), no bo co to za pomysł przedstawiać bohatera narodowego w stroju rzymskim? Niemniej prace nad jego powstaniem podjęto w roku 1832 i pod Pałacem postawić zamierzano. Tyle że w 1834 roku, na fali represji po powstaniu listopadowym, car Mikołaj I cofnął pozwolenie wydane przez swojego brata, Aleksandra I (którego Poniatowski był bezpośrednim wojennym przeciwnikiem!), na budowę pomnika. Na miejscu przeznaczonym pierwotnie dla księcia Józefa stanął wkrótce pomnik Iwana Paskiewicza, znienawidzonego namiestnika Królestwa Polskiego, w latach 1830/31 głównego odpowiedzialnego za stłumienie powstania, a następnie zasłużonego również w krwawej rozprawie z węgierską Wiosną Ludów.

Sam odlany już według projektu Thorvaldsena pomnik został zresztą Paskiewiczowi podarowany przez cara i to akurat jest zabawne, bo zapewne dzięki rzymskiemu kostiumowi zinterpretowano go w pewnym momencie jako posąg Stanisława Augusta Poniatowskiego, a nie jego bratanka, dzięki czemu ocalał przed przetopieniem. Po I wojnie wrócił wprawdzie do Polski, ale na swoim oryginalnym miejscu przeznaczenia przed Pałacem Namiestnikowskim nie stanął, a na dodatek w 1944 został wysadzony przez Niemców na mocy specjalnego rozkazu. (Warto dodać, że w okresie międzywojennym po kilku przymiarkach do innych miejsc stanął ostatecznie na Placu Saskim, przy pomniku Nieznanego Żołnierza, co skądinąd było - symbolicznie - całkiem ładne, bo idea - symbolicznych - grobów/pomników wszystkich uczestników wojen była francuska, a pomnik polskiego marszałka Francji odsłonił w 1923 francuski marszałek  Polski, Ferdynand Foch.) Stojący obecnie przed Pałacem Prezydenckim posąg to nowoczesna kopia oryginału, który zachował się w Muzeum Thorvaldsena w Kopenhadze i według którego wykonany został pomnik postawiony w Warszawie w roku 1832.

Nie jestem zatem przekonana, czy symboliczny wymiar przenoszenia czy też innej formy postponowania pomnika Księcia Józefa, nie mówiąc już o stawianiu na jego miejscu pomników innych osób, jest tym, w który chciałby się wpisać minister. Habent sua fata monumenta, miewa swoje dzieje również wymiar symboliczny.

I jeszcze jedno: z początku myślałam, że ingerencja w architekturę Krakowskiego Przedmieścia, które naprawdę nabrało w ostatnich latach blasku, oraz w strukturę Pałacu jest gorsza od opisywanych przeze mnie od jakiegoś czasu przykładów psucia gustów przez internet i promowane w nim przypadkowe pseudoartystyczne i pseudoliterackie twory. Nagle jednak doznałam olśnienia: nie jest. Pomniki bardzo łatwo burzyć lub przenosić, jak pokazuje choćby opisana historia, internetu natomiast naprawić się nie da.

Warszawa 10.12.2014

* Interesujący jest symboliczny wymiar tego sformułowania: "Polacy". Nie "ludzie", ale "Polacy". Znaczy, być może, że kto się nie gromadził, nie jest Polakiem. Albo jeśli jakiś obcokrajowiec przyszedł tam z odruchu serca i solidarności, w tych pierwszych dniach po katastrofie, kiedy zaistniała na moment złuda zgody narodowej, to był nieproszonym gościem...

 

niedziela, 14 lutego 2016
Ołówkiem! Ołówkiem!

Czasem przychodzi taki moment, kiedy notka sama się narzuca. Ma się już w szkicach kilka ważniejszych, subiektywnie ciekawszych, a coś wyzwala konieczność postukania w klawiaturę. Czymś takim było dla mnie właśnie teraz napisanie komentarza pod kolejnym zestawem zdjęć zapodanych mi przez poczytny i siłą rozpędu opiniotwórczy portal, który pomimo postępującego zjazdu w dół* pozostaje nadal głównym, który czytam jako informacyjny.

Portal ten od czasu do czasu klawiaturą swoich redaktorów, a może przysłowiowych już wręcz stażystów, zachłystuje się kolejnymi wytworami osób o mniejszym lub większym talencie artystycznym. Niedawno ku mojej zgrozie była to ładna Rosjanka rysująca ołówkiem (jeśli to jeszcze da się wyguglać, to zobaczcie koniecznie zachwyt autora nad tym, że ktoś rysuje ołówkiem!!!) portrety piłkarzy. Rysunki te (ołówkiem! ołówkiem!) określone były, jeśli mnie pamięć nie myli, jako "niesamowite".

Chciałabym teraz przybrać pozę Myśliciela Rodina i napisać, że spędziłam nad tym zjawiskiem długie godziny, aż napisałam komentarz, jaki tam napisałam. Nie pamiętam go w szczegółach, ale było o tym, że z dwuwymiarowych fotografii takie rysunki (także ołówkiem! ołówkiem! ... zaraz, w sumie ołówkiem to nawet w tym przypadku najłatwiej...) potrafi wykonać każdy, kogo natura nie obdarzyła kompletnym brakiem przełożenia oko-ręka. Sama w liceum będąc, wykonałam równie niesamowity rysunek (ołówkiem! ołówkiem!), przedstawiający, żeby było zabawniej, piłkarza. Pamiętam, że był reprezentantem Niemiec i w zasadzie tyle, bo od tamtych czasów moje zainteresowanie sportem zmalało o jakieś 99%, więc nawet nie będe usiłowała sobie przypomnieć, jak się nazywał. Nie bardzo też wiem, dlaczego go narysowałam (pozwolę sobie zauważyć, że ołówkiem, bo to takie ekscytujące i niesamowite), zwłaszcza że w kopercie z próbami rysunkowymi z tamtych czasów jest również katedra na oko w Reims, kilka smoków oraz zamków z okładek książek fantasy.

To był ten czas, kiedy przekonałam się, że odrysować z dwuwymiarowego modelu mogę w zasadzie cokolwiek, ale mam oczywiście problemy z modelem trójwymiarowym (martwe natury były zasadniczo granicą realnego sukcesu, choć raz, jak w ramach robienia różnych dziwnych rzeczy w życiu pobierałam nauki u koleżanki po ASP, zdołałam stworzyć autoportret mający jakieś cechy autoportretu), nie mówiąc już o rysowaniu z wyobraźni. Do dziś nie zapomnę koleżanki, z którą siedziałam w ławce, i która w ramach bazgrania w zeszycie rysowała od niechcenia  a to konie, a to hobbitów. (Dodam może na wszelki wypadek, że było to wiele lat przed filmami według Tolkiena, a ona rysowała ołówkiem. Czasem też długopisem, a wierzcie mi, że jest to technika znacznie mniej wdzięczna do tego typu rysunków. I jakichkolwiek innych - spróbujcie cieniować długopisem  - więc może gdyby Rosjanka imieniem Daria osiągała w piłkarskim portrecie długipisem to, co osiąga ołówkiem (!!!), byłabym w stanie wykrzesać z siebie nieco więcej entuzjazmu dla jej twórczości.)

Bodźcem do zamiany komentarzy na notkę okazał się jednak pokaz inny, w sumie znacznie lepszy. Zapewne właśnie dlatego - bo tego, co rysuje wspomniana Daria, nijak nie nazwałabym sztuką, ma to bowiem z nią mniej więcej tyle wspólnego co rysunki tych ludzików, co na całym świecie w ultraturystycznych miejscach produkują w pięć minut karykatury. Jedyna różnica jest taka, że oni to robią już całkowicie sztampowo i mechanicznie. A to, co mnie do notki popchnęło, technicznie jest znacznie lepsze.

Były to zdjęcia człowieka o pseudonimie (?) Guigurui, który na instagramie (? opiniotwórczy portal nie podaje niestety zbyt wielu konkretnych informacji) zasłynął zdjęciami kałuż.

Na początek, ponieważ lubię symetrie i harmonie, przytoczę ton, jakim wybór tych zdjęć został nam przedstawiony (tym razem jest to cytat, bo mam to pod ręką): "Są naprawdę niesamowite! I to w dodatku zwykłą KOMÓRKĄ." (Cytując typowe teksty prasowe: pisownia oryginału.)

Spuśćmy zasłonę miłosierdzia na nadużycia wobec przymiotnika "niesamowity" - w moim osobistym słowniku dotyczącym sztuki pasowałby on do twórczości, powiedzmy, Franza von Stucka, Paula Delvaux czy Maxa Ernsta (a już niekoniecznie Dalego, który surrealizm ulukrował), ale załóżmy - in dubio pro reo - że chodzi tu o potoczne zastosowanie tego przymiotnika. Może zresztą wynajdywaniem netowych "niesamowitości" (ołówkiem! komórką!) zajmuje się ten sam przysłowiowy stażysta, którego słownik w kontekście sztuki różni się od mojego w stopniu podobnym co nasze definicje sztuki.

A teraz zdjęcia. Są ładne. Są dobrze skomponowane i jest mi obojętne, czy autor łapie kadr od razu komórką (!!!), czy też przycina go w domu przed wrzuceniem na portal - liczy się efekt końcowy, a kadry są eleganckie, choć w większości nie jakoś porażająco oryginalne. Nie lubię barwnych efektów instagrama, nudzą mnie te przybrudzenia łączone z rozjaskrawieniami, że się tak wyrażę, ale to akurat moda. W dziejach sztuki bez trudu wskazałabym malarzy, których maniera kolorystyczna odpowiada mi bardziej lub mniej, więc tu spuszczę zasłonę de gustibus.

I właściwie to by było na tyle. Doklikałam się do końca dwudziestoczteroodłsonowego pokazu trochę z rozpędu, bo w jego połowie poczułam znużenie. Pewnie, może być Kanada, może być Londyn, może być wąska ulica i wysoka wieża, może być zabawa z perspektywą pt. duże dziecko na pierwszym planie i pozornie mały budynek na drugim. Zieeew. To akurat robią teraz wszyscy, kałuża wiele tu nie wnosi.

Brakło mi w tych zdjęciach czegokolwiek poza eleganckim, poprawnym kadrowaniem i powtarzanym w kółko pomysłem. Urozmaicenie? Raz kałuża jest rozmazana, a realny krajobraz bardzo ostry, a raz oba plany są ostre. (Przypomnijmy: Komórką! Zwykłą komórką! Zaraz zaraz, drogi stażysto, zaczynam się zastanawiać, czy wiesz, co znaczy "zwykła komórka", czy może jesteś i na to już za młody? Albowiem raczej nie jest to zwykła komórka, jaką uparcie posiada na przykład nadal moja Mama, wierna małym starym nokiom, które mają już jednakowoż aparaty, ale zapewne jednak jakiś smart-aj-fon wyposażony w aparat o parametrach nieustępujących kompaktom z co najmniej średniej półki.)

Ogólnie mam problem z fotografią jako sztuką, ale paradoksalnie ten pokaz pozwolił mi nieco lepiej zrozumieć, gdzie leży granica. W tych zdjęciach, formalnie poprawnych, technicznie bez zarzutu, operujących jakimś tam pomysłem kompozycyjnym, brakło mi tego wszystkiego, czym zachwyca się autor komentarza: "spojrzenia na świat z zupełnie innej strony", "magicznego równoległego świata, który tak naprawdę leży pod naszymi nogami". Szukałam na przykład tych choćby pięciu szczegółów, które różnią oba plany, a które wprowadzałyby jakiś niepokój albo zagadkę w te zdjęcia. Ale nie: w ogromnej większości dostajemy po prostu idealne odbicie. Czasem zdarzy się, że kadrowanie jest takie, że mamy w obu częściach cały obraz, a raz - w jednej jest obcięty. Często odbicie znajduje się na górze, a realny obraz na dole.

Napisałam już, że w liceum narysowałam piłkarza, prawda? Otóż problem w tym, że takich zdjęć (no dobrze, nie komórką!) też zrobiłam krocie. Odbić w kałużach, w fosie, w dowolnym innym zbiorniku wodnym. I nie tylko ja. Myślę, że jest to odruch, przed którym mało kto umie się powstrzymać, jeśli lubi robić zdjęcia. N na przykład robi świetne zdjęcia w kałużach, śmiem twierdzić, że często lepsze, niż promowany "artysta" komórkowy. W dodatku N robi te swoje zdjęcia aparacikami raczej z niższej półki kompaktów, poniżej tego, co zapewne ma w swojej komórce Guigurui, a co dowodzi starej prawdy, że bardziej liczy się fotograf, niż sprzęt.

Chciałam na koniec dać jakiś mądry wniosek dotyczący sensu sztuki. Ale napisałam już dużo, a czuję się nieco bezradna. Pozwolę sobie może zamiast tego zacytować kawałek własnego komentarza pod tamtym pokazem zdjęć:" Chyba nadszedł czas zadania ponownie wielkich pytań o to, czym jest sztuka i jakie są jej wyznaczniki i granice. O oryginalność, inwencję, trzymanie się prawideł i w ogóle sensowność ich istnienia. A może czy sztuka jeszcze w ogóle istnieje."

I dodam jeszcze jedno: przy wszystkich różnicach jest to podobne psucie oglądu sztuki jak opisywana przeze mnie ponad rok temu grafomania przekładowa. Różnica jest taka (przyznam, fundamentalna), że tłumacz-grafoman psuje opinię o oryginalnym poecie i nadal uważam, że to zbrodnia kulturalna, podczas gdy sam autor obrazków/fotografii jeszcze wiele nie psuje. Psuje dopiero ten, kto twórczość daleką od sztuki sztuką nazywa i ludowi do wierzenia, że to coś niezwykłego podaje. Szkoda społeczna - zatracanie umiejętności rozpoznawania tego, co wartościowe artystycznie - jest jednak podobna. (I tu już całkiem na marginesie dodam, że jeszcze znacznie większa szkoda jest, kiedy renomowane wydawnictwo wydaje ostateczny literacki chłam, co ma miejsce w moim mieście, ale to całkiem osobny temat.)

 Rzym w kałuży

 * Ostatnia wpadka była dość bolesna: w arcyciekawym wywiadzie z Marcinem Królem padły słowa o tym, że problemy współćzesnej ludzkości z myśleniem przejawiają się między innymi tym, że nikt już w mediach [elektronicznych] nie opublikuje dłuższego tekstu, nie przerywając go filmikami, linkami, zdjęciami. Tekst wywiadu był poszatkowany siedmioma filmikami, w najlepszym razie luźno związanymi z treścią rozmowy...

PS. Dzięki własnemu profilowi na portalu dotarłam do Darii, ale ostrzegam, że oglądacie na własną odpowiedzialność. Kałuże tutaj.

Natomiast ponieważ też robię sobie na boku projekty fotograficzne, ilustrujące kilka moich fascynacji, to pozwalam sobie tu wkleić do nich link. Ponieważ nie są na instagramie ani innym poczytnym portalu, to pozostają sobie niezauważone, tematyka pewnie nie jest "niesamowita", a środki techniczne takie zwyczajne, żadne tam ołówki czy komórki... (Ołówkiem, nawiasem mówiac, wykonałam ostatnio przerysy do książki, którą właśnie wydaję, ale też pewnie nie zyska to uznania i etykiety niesamowitości, bo książka niskonakładowa.)

 

niedziela, 13 grudnia 2015
Dwieście lat temu

Kiedy po zakończeniu Kongresu Wiedeńskiego, Waterloo i odpłynięciu HMS Northumberland ku wodom południowego Atlantyku Ludwik XVIII wraz z rodziną powrócił (ponownie) do Paryża, przyszedł czas rozliczeń z przeszłością. Stary i schorowany król zajął się głównie wymazywaniem cesarskiej obecności z pałacowych dekoracji, przemalowując napoleońskie pszczoły na burbońskie lilie, ale temu jakże niewinnemu zajęciu towarzyszyły poważniejsze rozprawy. Dokonywane w lipcu pogromy republikanów i byłych napoleońskich żołnierzy, w szczególności oddziałów bliskowschodnich mameluków, zapoczątkowały tzw. biały terror. Ofiarami rojalistycznego motłochu stali się też bohaterowie: 2 sierpnia 1815 w Awinionie zamordowany przez prowokatorów został marszałek Guillaume Brune, 15 sierpnia  w Tuluzie w podobnych okolicznościach zginął generał Jean-Pierre Ramel.  W efekcie sierpniowe wybory wyłoniły ultarojalistyczną izbę deputowanych – dekretowana jeszcze w1795 roku tajność wyborów nie działała zbyt dobrze w praktyce aż do końca XIX w., toteż nawet cenzusowi wyborcy mogli czuć się przerażeni represjami wobec opozycji i potulnie głosować za tymi, którzy i tak w praktyce przejęli władzę.

Nowo wybraną izbę nawet Ludwik XVIII miał określać jako bardziej rojalistyczną od samego króla, stanowiła ona natomiast polityczne zaplecze jego brata, hrabiego d’Artois, przyszłego Karola X, w czasach przedrewolucyjnych znanego z delikatnie mówiąc rozwiązłego trybu życia, mówiąc zaś dosadniej: z zamiłowania do orgii, w tym organizowanych np. w kryptach, w których składano kości z paryskich cmentarzy. Kilka lat później już jako król Karol X wsławił się natomiast np. wprowadzeniem kary śmierci za świętokradztwo. Póki co jednak był tylko następcą tronu (Ludwik XVIII, prawdopodobnie z powodu impotencji potomstwa nie posiadał), ale za to stanowiący jego zaplecze polityczne radykałowie mogli działać otwarcie, wydawać mające moc prawną wyroki, mianować swoich ludzi na stanowiska. Rozliczenie dotyczyło głównie osób aktywnych za Cesarstwa, niemniej sięgnęło również Rewolucji – proskrypcją objęto wszystkich żyjących jeszcze członków Konwentu Narodowego, którzy  w 1793 głosowali za egzekucją Ludwika XVI. W efekcie zwolniono ok. 70 tysięcy urzędników, przed sądem postawiono kilka tysięcy osób, z których wiele skazano na więzienie lub wygnanie. Francję musiał opuścić między innymi prawnik Jean-Jacques-Régis de Cambacérès, główny twórca Kodeksu Napoleona, czy wybitny matematyk i inżynier Lazare Carnot, ojciec twórcy podstaw termodynamiki, Sadiego Carnota. Malarz Jacques-Louis David udał się na wygnanie dobrowolnie.

Czystka nie ominęła też armii, która w dużej mierze została rozwiązana, a wyżsi oficerowie zwolnieni lub postawieni przed sądem. Nie tylko motłoch, ale i oficjalne czynniki nie oszczędzały bohaterów. 19 sierpnia w podparyskiej wówczas Grenelle rozstrzelany został Charles Angélique François Huchet de la Bédoyère, generał, który jako ostatni opuścił pole bitwy pod Waterloo, osłaniając wycofującą się armię. 7 grudnia ten sam los spotkał „najwaleczniejszego z walecznych”, marszałka Michela Neya. W lipcu 1816 po prawie roku ukrywania się, aresztowany i rozstrzelany został generał Régis Barthélemy Mouton-Duvernet. Nie próżnowała także burbońska Restauracja w Italii, po części podżegana przez francuskich kuzynów: 13 października w dalekim kalabryjskim Pizzo natychmiast po zakończeniu pokazowego procesu, w którym wyrok zapadł parę dni wcześniej w królewskim pałacu (powołany naprędce „sąd” otrzymał dokładną instrukcję dotyczącą zarówno wyroku jak i jego wykonania), rozstrzelano najwybitniejszego kawalerzystę epoki, szwagra Napoleona, króla Neapolu i marszałka Francji, Joachima Murata. W przypadku Murata i Neya nowa władza miała nawet na podorędziu argumenty prawno-polityczne – obaj dowódcy w latach 1814-15 zmieniali lojalności, można ich zatem było sądzić jako zdrajców. Decydujące dla tych dwóch wyroków wydaje się jednak co innego: obaj byli marszałkami z awansu społecznego – Murat był synem gaskońskiego oberżysty, Ney synem bednarza z francuskiej wówczas Saary, Mouton-Duvernet synem pomniejszego kupca z Lyonu. Podobnie w przypadku Cambacérèsa przyjaźń i zaufanie Napoleona niewątpliwie było główną przyczyną skazania na wygnanie, ale znany powszechnie homoseksualizm byłego szambelana dworu zapewne też się do niechęci nowej władzy przyczynił.

Biały terror, który na sztandarach miał między innymi ultrakatolicyzm, i który wspierał ideę, że Burbonom władza należy się z woli bożej, boskiego nadania i sprawiedliwości historycznej, rzadko kierował się oficjalnymi wskazaniami religii, w której obronie stawał przeciwko rewolucyjno-cesarskim ateuszom. Jaskrawym przykładem może być np. traktowanie ciał zabitych – zarówno w ulicznych zamieszkach jak i w majestacie prawa. Wspomnianym wyżej bohaterom wcześniejszych wojen nierzadko odmawiano praw do cywilizowanego pogrzebu czy wręcz bezczeszczono publicznie i z przyzwoleniem władz zwłoki, a ich pomniki, nagrobki czy cenotafy zaczęły powstawać dopiero po rewolucji lipcowej 1830 roku.

Narastające już w końcu 1815 roku antyburbońskie nastroje zmusiły Ludwika XVIII do zliberalizowania rządów, ale kiedy w 1824 tron objął jego brat, represje znów przybrały na sile, a prawa chroniące i faworyzujące głównie arystokrację i kościół zaczęły się mnożyć. Zmian zapoczątkowanych w 1789 roku nie dało się jednak zatrzymać i w roku 1830 rewolucja lipcowa zmiotła ostatecznie główną linię Burbonów z francuskiego tronu. Dynastia, która rządy zaczęła od niemalże rewolucyjnych haseł Henryka IV o kurze w garnku każdego Francuza, upadła z powodu niezrozumienia procesów historycznych zapoczątkowanych przez rewolucję.

Delacroix, Wolność wiodąca lud na barykady

PS. Wpis niniejszy jest rozwinięciem historycznego tła felietonu poświęconego obrazowi Jeana-Léona Gérôme'a "7 grudnia, 9 rano", który ukaże się w 4 numerze czasopisma Parabellum.

 

niedziela, 24 maja 2015
Razem? Na razie beze mnie

Między pierwszą i drugą turą wyborów nagle zaczęły jak grzyby po deszczu wyrastać nowe partie. Teoretycznie towarzysko, a w sumie pewnie i programowo powinno być mi najbliżej do tworu pod nazwą "Razem", który jest chyba najliczniejszy. Niestety, partia "Razem" na wstępie straciła mój kredyt zaufania. Dlaczego? Ano dlatego, że moim skromnym zdaniem pierwszym posunięciem zaprzeczyła swojej nazwie. Jak dla mnie taka szumna, choć pozornie skromna nazwa powinna być wyrazem gotowości do przezwyciężania podziałów. Tymczasem pierwszym, co dość demonstracyjnie zrobiła partia "Razem", było niepoparcie Bronisława Komorowskiego w drugiej turze wyborów - nie dla poparcia konkretnego kandydata, co dla sprzeciwu wobec wartości reprezentowanych przez jego przeciwnika. Wartości, które powinny być ludziom zakładającym "Razem" całkowicie obce.

A jednak w grupie, która mogła być języczkiem u wagi, pozwalającym pozostać w status quo może wielu nieodpowiadającym (mnie też wcale nie zachwycającym), przeważyło utopijne poczucie, że wszelka zmiana jest dobra. Na dodatek zwyciężyło zwiększanie podziałów. Zamiast szukać porozumienia, "Razem" dało wyraz przekonaniu, że należy społeczeństwo jeszcze bardziej dzielić. Może zatem raczej powinnam powiedzieć, że to było pierwsze, czego ta nowa partia nie zrobiła: nie zachęciła do zgody ponad podziałami, zamiast tego pokazała, że ważniejsza jest dla niej odrębność i budowanie na niej tożsamości. Tylko że to jest ułuda i mrzonka, jak się okazało, szkodliwa, ponieważ Polski nie stać na kolejną terapię szokową dla społeczeństwa, na przypominanie tym, którzy dziś do wyborów nie poszli, jak było przez pięć lat nie tak znów dawno temu.

Oczywiście każdy ma prawo do własnych wyborów. Ale dla mnie ta postawa to sygnał, że za "Razem" stoją ludzie, którzy chcą osobno. Którzy nie będą w stanie zawiązać w parlamencie koalicji z innymi ugrupowaniami, a - z całym szacunkiem - na większość pozwalającą sformować rząd partyjny nie mogą liczyć. Wybory prezydenckie jasno to pokazały. Zawsze będzie po skrajnie prawej stronie przeciwnik wystarczająco silny, żeby nikt od umiarkowanej prawicy przez centrum po lewicę nie miał szans na rząd większościowy.

W moim mniemaniu "Razem" skompromitowało się na wstępie, nie nawołując do wspólnego frontu przeciwko powrotowi polityki historycznej i przeciwko skrajnemu populizmowi obietnic wyborczych. To źle wróży na przyszłość.

Mądry polityk wie, że jeśli wygra, będzie rządził nie tylko swoimi wyborcami i swoimi zwolennikami, ale całym narodem. A ten nigdy nie będzie jednolity, zawsze będą w nim radykałowie wszelkiej maści, zawsze będzie w nim opozycja. Polityka jest sztuką kompromisów. "Razem" na razie zaprezentowało się jak radykalni jakobini, dla których wszystko, co nie takie jak oni, jest odstępstwem od ideałów rewolucji. Tylko że tak nie da się rządzić dużym narodem. Nie chcę być złym prorokiem, ale oby jak każdy radykalny ruch, "Razem" nie skończyło jako tuzin osobnych frakcji, zwalczających się wzajemnie. Na razie wśród działaczy obserwuję godny podziwu i bardzo młodzieńczy zapał oraz idealizm. Nie przełożył się on jednak już raz, po zaledwie kilku dniach istnienia partii, na polityczny pragmatyzm. Ba, de facto ludzie, którzy podobnie jak ja są za legalizacją związków partnerskich wszelkich kombinacji płci, laickością państwa, tolerancją religijną, wolnością słowa i wolnością obyczajową, naukowym oglądem świata, pośrednio wybrali prezydenta, który otwarcie wszystkim tym wartościom zaprzecza.

No więc ja jednak wolę pragmatyków od idealistów.

J.L. David, Przysięga w sali do gry w piłkę

PS. Świadomie pominęłam kwestie programowe. Nie poprę całym sercem żadnej partii, która w swój program nie wpisze zasadniczego zwiększenia nakładów na naukę. A że żadna tego zapewne nie zrobi, to żadnej nie poprę. Jeśli bowiem zacznę godziwie zarabiać, to będzie mi dość obojętne, czy podatki są o procent wyższe czy niższe. Naprawdę.

 

 

 

 

niedziela, 15 marca 2015
Idy marcowe

Zrobię sobie małą reklamę kosztem Gajusza Juliusza Cezara, który 2059 lat temu został zamordowany pod posągiem swojego dawnego przyjaciela, sojusznika, a potem rywala politycznego, Gnejusza Pompejusza, w tzw. Opera Pompeii, gdzie na czas remontu kurii znajdującej się na Forum Romanum obradował senat rzymski.

W 1911 roku Konstantinos Kawafis napisał o tym piękny wiersz. "Mój" Kawafis, w sensie tłumaczeń, zbliża się do druku wielkimi krokami, więc pozwalam sobie taką kolejną małą zapowiedź.

Konstantinos Kawafis

IDY MARCOWE

Strzeż się wspaniałych zaszczytów, o duszo,
a jeśli własnych ambicji nie zdołasz
pohamować, podążaj za nimi z wahaniem
i ostrożnością. Im wyżej się wspinasz,
tym więcej pytań; trzeba być przezornym.

A gdy dosięgniesz szczytu, zostaniesz Cezarem,
otrzymasz atrybuty sławnego człowieka,
zwróć szczególną uwagę, gdy wychodzisz z domu,
ty, znakomity władca ze swoim orszakiem,
czy przez przypadek nie próbuje z tłumu
jakiś Artemidoros przekazać ci listu,
mówiąc nagląco „Przeczytaj natychmiast,
to bardzo ważne sprawy, które cię dotyczą.”
Pamiętaj się zatrzymać; pamiętaj odłożyć
obowiązki, przemowy; pamiętaj odsunąć
wszystkich, którzy w ukłonach się z tobą witają
(spotkasz się z nimi później); niech poczeka nawet
sam Senat; ty pamiętaj zapoznać się szybko
z poważnym listem Artemidorosa.

1911

(przekład Agnieszka Fulińska)

Jean Leon Gerome - Śmierć Cezara

 

 

niedziela, 08 marca 2015
Przeciw ikonoklazmom

Kiedyś posągi Buddy, teraz Niniwa i Hatra. Patrzymy na to bezradnie - bo jak pozbyć się na dobre fanatyków, którzy chcieliby zniszczyć wszystko, co nie pasuje do ich ciasnego oglądu świata i na ten świat pomysłu? Jak zlikwidować sprawnie działający mechanizm polityczny, oparty na słabości ludzkiej, na potrzebie jasnych celów i poczucia ważności (jakże złudnego...)?

Choć powinnam zacząć inaczej: kiedyś posągi i świątynie pogańskie... Na przełomie IV/V w. n.e., po edykcie Teodozjusza I zakazującym kultów pogańskich w cesarstwie rzymskim i nakazującym niszczenie wszelkich materialnych przejawów takich kultów przez spory kawał Europy przetoczyła się fala ikonoklazmu i wandalizmu (przepraszam lud Wandalów za to nadużycie językowe) na skalę niespotykaną nigdy wcześniej i nigdy później. Być może do dziś. To wtedy utraciliśmy na wieki najwspanialsze zabytki kultury greckiej i rzymskiej, to wtedy masowo burzono budynki i przetapiano brązowe posągi, a marmurowe rozbijano. Nie różniło się to niczym - za wyjątkiem technologii - od tego, co dziś robi Państwo Islamskie. Na szczęście w nowym ładzie znalazło się dość ludzi wychowanych na tej klasycznej kulturze, żeby w końcu zahamować szaleństwo, a potem powolutku zacząć odbudowywać i przebudowywać dziedzictwo.

Burzyć jest łatwiej niż budować - przekonują się o tym wszystkie rewolucje - dlatego Państwo Islamskie nigdy nic nie stworzy, bo nie ma takiej potrzeby ani takich "dysydentów", jakich posiadała poklasyczna Europa. Gdyby opanowało świat i zniszczyło wszystkie ślady nieprawomyślnych kultur, szybko znalazłoby w swoim łonie nie dość radykalnych, nie dość fanatycznych i w końcu mogłoby istotnie urzeczywistnić stary scenariusz nie tylko science-fiiction o ostatnim człowieku na ziemi (zob. obrazek pod tekstem).

Ktoś kiedyś zbudował Niniwę, ktoś kiedyś zbudował Hatrę, potem, po wielu latach, ktoś inny te miasta odkrył, odkopał z piasku, zrekonstruował na tyle, na ile się dało. Wszystkie te czynności trwały lata, kosztowały wiele wysiłku budowniczych, a potem naukowców i robotników. Żeby je zburzyć, wystarczył jeden dzień, kilka buldożerów.

Oczywiście miasta powstają i upadają, tak samo jak pojedyncze budynki, burzone, by na ich miejscu postawić nowe - zazwyczaj wedle aktualnego stanu technologii funkcjonalniejsze, praktyczniejsze, wygodniejsze, czasem nawet ładniejsze. Myślę, że zawsze towarzyszy temu nostalgia: do dziś na forach można poczytać utyskiwania na Hausmanna, który zburzył średniowieczny Paryż (w którym nie dało się mieszkać), w Polsce znajdują się obrońcy niemal każdego budynku z czasów komuny, choćby nie wiem jak brzydkiego (bo nie tylko, że socrealizm czy neomodernizm lat '70 to w końcu też kierunki w architekturze, ale często także sentyment: to tu "zawsze" było). Hausmann jednak w swojej przebudowie uwzględnił stare budowle o dużej wartości architektonicznej czy artystycznej, a peerelowskiej architektury, która ma znaczenie historyczne też zazwyczaj się nie rusza (w kilku przypadkach, o ile wiem, społeczne protesty powstrzymały rozbiórkę).

Dziwnym trafem najrzadziej można usłyszeć głosy krytyczne wobec przebudowy Kapitolu/Campidoglio przez Michała Anioła, który zniszczył bezpowrotnie to, co na wzgórzu zostało z zabytków rzymskich, a dla pozyskania budulca rozebrał część Forum Romanum... Może dlatego, że wielkim artystą był, może dlatego, że to dość dawno (a dotyczy zabytków jeszcze dawniejszych), żeby ktoś się tym na serio przejął? Nie wiem, pozostawiam kwestię otwartą. Przypomnę tylko, że w szkole wmawiają nam, jak to renesans bałwochwalczo niemal czcił starożytność. Ot, jedno ze szkolnych uproszczeń.

No więc miasta się zmieniają, krajobraz cywilizacyjny się zmienia i nie ma w tym nic strasznego - tak zawsze było i tak zawsze będzie. Tylko że większość ludzkości nauczyła się na przestrzeni dziejów dbać o dziedzictwo kulturowe, nawet jeśli to dbanie bywało niekiedy kulawe. I jeśli coś burzymy, to (zazwyczaj) po to, żeby na tego miejscu powstało coś nowego. Problem zaczyna się, gdy burzy się tylko po to, żeby zburzyć.

Nie znaczy to, że my, niby dzieci oświecenia, wyrośliśmy całkiem z ideologicznie motywowanego ikonoklazmu: jeszcze ćwierć wieku temu, w czasie twz. transformacji, zburzono w Polsce (i nie tylko, bo proces dotyczył całego bloku wschodniego) mnóstwo pomników, część z nich niszcząc bezpowrotnie. Uważam, że to był błąd, przed tym należało się strzec, do tego nie należało dopuścić. Trzeba było tych wszystkich Dzierżyńskich, Leninow i Koniewów fachowo zdjąć z pomników i wstawić do muzeów, gdzie ich miejsce. Bo dzieł sztuki, choćby były słabe, zideologizowane albo jedno i drugie na raz, nie należy niszczyć dla niszczenia, po prostu. Tak jak nie należy palić książek. Żadnych. Choćby ich treść bardzo nas bolała. Nic, ale to nic nie powinno usprawiedliwiać niszczenia dóbr kultury, które należą do całej ludzkości.

Jak je chronić? - to powinno stać się teraz jednym z podstawowych pytań, bo najwyraźniej istniejące światłe prawa nie wystarczają. Moim skromnym zdaniem najbardziej skompromitowało się prawo nakazujące pozostawiać wszelkie znaleziska w kraju ich znalezienia - zwłaszcza że w przypadku starożytności związek jest w ogromnej większości przypadków europejsko-bliskowschodnich wyłącznie terytorialny, podczas gdy ludność zamieszkująca owe tereny ma niewiele wspólnego etnicznie i kulturowo z ludnością z czasów cywilizacji klasycznych. Czy zatem z racji tego, że ktoś kiedyś tam zmigrował, to on ma być depozytariuszem dóbr, które należą także do ludzi mieszkających na najdalszym krańcu Europy jako nasze wspólne dziedzictwo? Może należy to prawo przemyśleć. Ale to osobne zagadnienie.

Robespierre exécutant le bourreau

Robespierre ścina głowę katu po tym jak zgilotynował wszystkich Francuzów
(karykatura z okresu Wielkiego Terroru, 1793/93)

PS. A jeśli ktoś chce na odmianę przeczytać w dzień kobiet o niezwykłej kobiecie sprzed dwustu lat, zapraszam tutaj.

 

niedziela, 22 lutego 2015
Autoreklama

Dałam się skusić portalowi historia.org.pl na założenie tam bloga o tematyce okołohistorycznej. Z kilku powodów - po pierwsze w blogowaniu najbardziej lubię zakładanie nowych blogów (okej, to taka mała autozłośliwość oparta na doświadczeniu i uwagach znajomych), po drugie, już bardziej poważnie, uznałam, że warto tam wprowadzać wraz z nielicznymi innymi blogerami tematykę inną niż historia najnowsza lub w najlepszym razie dwudziestowieczna. Po trzecie uznałam, że można poeksperymentować na odmianę z blogosferą tematyczną, bo robienie niszowych blogów w ogólnej średnio chyba wypala.

W każdym razie dałam się skusić i zrobić crossover między istniejącymi już blogami, których formuła okazała się nieco zbyt wąska (co nie znaczy, że zamierzam je całkiem ubić - raczej zmodyfikować, w końcu może się okazać, że są jeszcze do czegoś przydatne, a internet jest pojemny i nie zdechnie od ich obecności). Czyli trochę historii, więcej sztuki i kultury.

A że ostatnio z N odnowiłyśmy znajomość z musicalowym Phantom of the Opera, a zwłaszcza z filmem Joela Schumachera z 2004 roku, napisała mi się notka o szczegółach tego filmu, którą równie dobrze mogłabym była opublikować tu, w związku z czym pozwalam ją sobie tu podlinkować i zareklamować:

Kod Upiora w Operze

Kostium

sobota, 17 stycznia 2015
I górnicy, i...

Pochodzę z historycznej (tak dziewiętnastowiecznie historycznej, ale niech będzie) Galicji zachodniej. Część mojej rodziny mieszkała jednak czasowo lub na stałe na Górnym Śląsku albo jego pograniczu. Byli wśród nich także ludzie związani z górnictwem - głównie jako sztygarzy i inżynierowie, ale jednak w kopalniach. Wujek mojego Taty miał w Żywcu piękny pogrzeb z orkiestrą górniczą - byłam mała i zachwycały mnie czarne mundury i pióropusze. Ale od dziecka miałam w naturalny sposób ustalone dwa pojęcia o górnictwie: 1) że jest to ciężka praca, zwłaszcza jak się nie jest inżynierem; 2) że na poziomie polskim jest to "sektor", jak się dziś mówi, gwarantujący znacznie wyższy standard życia od przeciętnego, nawet jeśli nie należy się do partii. Bo wujkowie mieli domy jednorodzinne a nie ciasne mieszkania i żadnych kłopotów z kupnem samochodu, a kuzyni zagraniczne narty i różne takie. Tak było za PRL.

Potem jakoś te rodzinne śląskie powiązania osłabły - życie przyspieszyło, dużo się pozmieniało. Ostatnio zdałam sobie sprawę z tego, że przez te lata w mojej głowie pojawił się zupełnie inny obraz górnika: pieniacza, który zawsze siłą wywalczy swoje.

Bardzo mnie ciekawi, co wspomniany wujek mojego taty - na logikę sztygar zapewne jeszcze przedwojenny - miałby do powiedzenia o tych górnikach, którzy terroryzują Sejm i kosztem reszty społeczeństwa fundują sobie przywileje, o których innym "sektorom" publicznym i budżetowym nawet się nie marzy.

Tak, nie zapomniałam, że praca górnika jest ciężka. Ale, drodzy górnicy, nie myślcie, że inni nie pracują. Że nie mają potrzeb, ambicji i aspiracji. Oczyma duszy widzę już, że po to, żebyście mieli te swoje czternastki, deputaty, gwarancje pracy i co tam jeszcze do tych przywilejów należy, "trzeba będzie", jak zwykle, obciąć budżet nauki, kultury - bo to przecież najmniej ważne dziedziny życia społecznego, prawda? Siedząc za biurkami, usiłując rozdzielić 24 godziny między własną pracę naukową, poprawianie zadań studenckich, obowiązki administracyjne, koszmarną biurokrację systemu finansowania nauki (z coraz mniejszą szansą na sukces, ponieważ mnóstwo pieniędzy pójdzie na spełnienie waszych żądań) i chałtury, żeby mieć z czego żyć i te aspiracje jakoś realizować (bo taka ja na przykład mam chwilowo ok. 1500 zł stałego dochodu miesięcznie), my też musimy spać i jeść. I chcielibyśmy czegoś więcej ponad tę egzystencję. Dlatego nie jestem w stanie się z wami solidaryzować. Nie mogę, bo wy zatraciliście poczucie solidarności społecznej całkowicie.

Podobnie zapewne mogą napisać przedstawiciele innych grup społecznych, których poziom życia uzależniony jest od budżetu państwa. Grup, które nie zastrajkują, bo uważają to za niemoralne, nieprzyzwoite, nieeleganckie.

Tak, pamiętam, że praca górnika jest ciężka. I uważam, że powinna być dobrze płatna. Uważam jednak również, że nieprzyzwoitością jest żądać niebotycznych przywilejów w kraju, w którym tyle grup jest skandalicznie niedofinansowanych.

Miejcie więc te swoje przywileje, ale pamiętajcie, że uzyskaliście je kosztem krzywdy innych.

Biblioteka

czwartek, 08 stycznia 2015
Nous sommes Charlie

Jedną z największych, niewytłumaczalnych zagadek wszechświata i conditio humana jest dla mnie istnienie umysłów tak zamkniętych, że każdą wypowiedź niezgodną z ich poglądami, z tym, w co mniej lub bardziej rozpaczliwie wierzą, uznają za osobisty atak na siebie, a na dodatek sublimują to poczucie w atak na wartości czy też na Boga. Atak, który zasługuje na natychmiastową kontrę, na pognębienie przeciwnika - w dużej mierze przecież wyimaginowanego, bo będącego po prostu człowiekiem, który chce żyć inaczej i nic więcej. Nie przestaje mnie zadziwiać istnienie ludzi, którzy na serio uważają, że satyryczny obrazek czy zrodzona z gniewu (zazwyczaj zasadnego) wypowiedź, narusza jakiś ład we wszechświecie.

Ludzi kurczowo trzymających się idei, najczęściej wypaczonej - tak kurczowo, że dla obrony tej swojej wizji idei są gotowi walić na oślep, a nawet zabijać. Ludzi, którzy wierząc w takiego czy innego boga (zazwyczaj nazywanego przez nich miłosiernym i wszechmogącym) uważają, że to oni są depozytariuszami tego bóstwa opinii i honoru,  muszą więc je bronić przed pragnącym je splugawić motłochem. Ludzi, którzy obraz tego bóstwa tak bardzo kształtują na swoje własne podobieństwo, że czynią z niego karykaturę, sami o tym nie wiedząc. Pokazują je światu jako małostkowe, bezsilne, mściwe i egoistyczne. Broniąc rzekomo praw tego bóstwa czy też instytucji, w którą równie święcie wierzą, bronią tak naprawdę własnego przerażenia, własnej niepewności, własnego poczucia zagrożenia. Fanatyzm jest najczęściej strawą umysłów słabych, nieumiejących samodzielnie myśleć, uciekających przed braniem odpowiedzialności za swoje życie i czyny, składających ją w czyjeś ręce. Słuchają jakiegoś mistrza, guru, przewodnika i dają mu sobą kierować. Przyjmują radykalne poglądy, bo one porządkują świat, ukazując go w w czerni i bieli. Nie zdają sobie zazwyczaj sprawy z tego, że w tym pozornie czarno-białym obrazie kryje się wielka strefa mroku, w którą wepchnięte są różne paskudne szkielety. Strefa, w którą spycha się wszystko to, co niewygodne, co mogłoby rzucić cień na tę białą stronę. W ostrym świetle tego mroku nie widać, ale on czai się gdzieś na granicy.

Ludzkość broni się przed fanatyzmem, przed tymi zadziwającymi zamkniętymi umysłami, między innymi poprzez wolność słowa. Zastanawia mnie zawsze, na ile powinna ona być bezwzględna, czy i gdzie są granice tej wolności. Z jednej strony głębokie przekonanie mówi mi, że jest to wartość absolutna. Z drugiej - wiem, że pewne treści, a raczej ich czynne propagowanie, powinny być zakazane. I że zdarzają się sytuacje, kiedy dla dobra powszechnego pewne treści należy przemilczeć. Że na przykład w czasie wojny nie powinno się podkopywać morale. Ale w sumie wszystkie te przypadki można regulować umową społeczną -oczywiście trzeba mieć do tego społeczeństwo na tyle dojrzałe, żeby umiało odróżnić realne zagrożenia od urojonych.

Taka autocenzura zresztą często działa nawet w społeczeństwach pod tym względem mało dojrzałych. W Polsce powstrzymała ona chociażby nawet tabloidy od drukowania drastycznych zdjęć po katastrofie w Smoleńsku - choć naprawdę, bywały takie chwile, kiedy czytając kolejne jątrzące wypowiedzi różnych prawicowych mędrców smoleńskich, zwłaszcza te rzucające kalumnie na rząd i śledztwo, uświadamiając sobie, że ich fanatyczna gadanina trafia do rzesz pragnących, by ktoś nimi pokierował, myślałam w duchu, że może oni powinni te drastyczne zdjęcia zobaczyć, przekonać się, z czym miała do czynienia na przykład obecna pani premier i gdzie była wówczas prawdziwa odwaga i poświęcenie.

To jest też powód, dla którego nie potrafię jednoznacznie ocenić inicjatyw takich jak wikileaks. Z jednej strony ujawnianie machinacji polityków, służb specjalnych i korporacji jest pożądane, jest jakąś formą społecznej kontroli nad tymi, którzy nami rządzą. Z tego samego powodu uważam na przykład, że w demokratycznym państwie żadna instytucja nie powinna być zwolniona z jawności finansowej. Z drugiej - gdzie jest granica ujawniania informacji, które potencjalnie mogą zaszkodzić bardziej niż pomóc?

Jest też inny aspekt wolności słowa. Dotyczący już samego języka. Ponieważ nie jestem zwolenniczką żadnych radykalizmów, nie popieram również poprawnościowej walki z językiem, a zwłaszcza z tym, co się w nim zakorzeniło. Nie wierzę aż tak bardzo w moc sprawczą słów i w to, że jeśli będziemy mówić (potocznie) "ocyganić" albo "oszwabić" (jako dziecko w ogóle nie widziałam związku tych słów z czymkolwiek konkretnym), to zwiększy to poziom nienawiści społecznej do Romów czy Niemców. Ale jeśli już prowadzi się kampanie na rzecz wycofania takich słów z języka, to bądźmy konsekwentni i przestańmy również używać określenia "pogański" jako przydawki wartościującej. Poganom też może być przykro, kiedy ktoś z niechęcią czy rozpaczą w głosie mówi, że każe mu się wstawać "o pogańskiej godzinie". Że już nie wspomnę o szafowaniu określeniem "pogańskie obyczaje" na obyczaje uznawane za prymitywne i niecywilizowane, które może bez trudu być uznane za obraźliwe. (Powtórzę jednak, że osobiście jestem przeciwko takim czystkom, ale jeśli już je robić, bo taka moda intelektualna zapanowała, to konsekwentnie.)

A dlaczego jestem przeciwko czystkom i tzw. politycznej poprawności? Bo jak dla mnie ona też zbyt łatwo może prowadzić do zachowań o charakterze fanatycznym. Jak każdy radykalizm. Ludzie skupieni na śledzeniu, czy w jakiejś wypowiedzi nie ma przypadkiem sformułowania, które mogłoby naruszyć uczucia - takie czy inne - jakiejś grupy społecznej, przestają czytać teksty. W sensie - ich komunikaty. Nie widzą treści poza zbitką słów. Poza materiałem do prowadzenia śledztwa, czy aby nie narusza to zestawienie słów, to jakieś pojedyncze słowo, praw do dobrego samopoczucia mniej lub bardziej ściśle zdefiniowanej grupy. I naprawdę niczym się to nie różni od naruszania uczuć religijnych tych ludzi, których mentalność tak bardzo mnie zadziwia we wszechświecie.

Nieważne, po której stoi się stronie, fanatyzm zawsze jest zły i należałoby go dusić w zarodku. Zawsze gdzieś u swoich korzeni jest wynikiem niepewności i braku poczucia własnej wartości. Ono może brać się z różnych źródeł: odrzucenia, biedy, krzywdy, ale i z przekonania o tym, że świat będzie lepszy, jeśli wszyscy będą tacy sami. I że dekretem, ustawą, wyrokiem sądu czy zamachem terrorystycznym można do tej jednolitości doprowadzić. Sprawić, że ludzie zaczną wyznawać te same "wartości", które wyznaje ten, kto je narzuca. Problem w tym, że dzieje absolutnie wszystkich rewolucji pokazują, że jeśli nawet radykalny ruch był w miarę jednolity na samym początku, to bardzo szybko zaczynał dzielić się na wrogie sobie frakcje - jednolitość najwyraźniej nie leży w naturze ludzkiej. Pod tym względem pojawienie się chrześcijaństwa niewątpliwie było rewolucyjne: dość spójna początkowo sekta bardzo szybko podzieliła się na zwalczające się wzajemnie odłamy. Skądinąd w tego typu wydarzeniach działa również inny mechanizm - wielkie rewolucje mające na sztandarach sekularyzację i antyklerykalizm bardzo szybko wykształcają własne formy o charakterze sakralnym, nawet jeśli formalnie odrzucają sacrum, bo mentalność rewolucyjna potrzebuje jednoczącej idei. Fanatyzm religijny i fanatyzm rewolucyjny w jednym stoją domu.

Dlatego chciałabym żyć w świecie, w którym nie strzela się do dziennikarzy w obronie żadnych świętych mędrców i niezależnie od tego, czy nam się ich robota dziennikarska podoba czy nie, a sprawy dotyczące światopoglądu i potencjalnych przykrości wyrządzanych sobie wzajemnie przez różne osoby o odmiennych poglądach wyjaśnia się w cywilizowanej rozmowie. W świecie, w którym obrona "wartości", "Boga" czy "honoru" nie staje się bezpardonowym atakiem na drugiego człowieka. W którym ludzie deklarujący nadstawianie drugiego policzka rozumieją znaczenie tego wyrażenia i nie zamieniają go na oddaj, byle zabolało. W którym przyznanie sobie prawa do krytykowania innych oznacza danie tym innym prawa do krytykowania nas i na odwrót - pogodzenie się z tym, że inni nas krytykują, oznacza automatycznie, że my mamy prawo krytykować ich. W świecie, w którym satyra i krytyka są głosem w debacie, a nie głosem, który należy stłumić za każdą cenę.

W świecie ludzi świadomych wartości swojej i wyznawanych przez siebie idei na tyle, że dla ich obrony nie potrzebują sięgać po broń, jakakolwiek by ona była.

I tylko... wysp tych nie ma.

Liberte

 

 

poniedziałek, 22 grudnia 2014
Banalność zła

Za jakiś czas ruszy proces w sprawie, trzeba przyznać, wyjątkowo odrażającego morderstwa. Proces młodej, ale pełnoletniej "krwawej poetessy", jak nazywali ją niektórzy w necie (i tak będę ją tu nazywać, jeśli chcę być w zgodzie z główną tezą tej notki), jej chłopaka, ich znajomych, którzy być może nie do końca wiedzieli, w czym biorą udział. Kiedy proces się zacznie, media - w zależności od ich poziomu - na pewno znów będą w miarę regularnie informować o jego przebiegu lub też przypominać co bardziej makabryczne informacje związane ze sprawą.

Tymczasem na fejsbuku w różnym tempie przyrasta lajków na profilu poetessy (znajomy prowadzi monitoring, usiłując skorelować obserwacje z obecnością/nieobecnością tematu w mediach), ale też przyrastają komentarze. Nie wiem i w sumie wcale nie chcę wiedzieć, czy komentują te same osoby, które jeszcze kilka tygodni temu zachwycały się twórczością poetessy. Nie wiem też, czy poetessa jest poetką (w sensie czy to, co pisze, ma wartość artystyczną), albowiem wobec wiersza wolnego czuję się bezradna - jest paru poetów płci obojga, którzy mnie zachwycają, ale ogólnie nie potrafię ocenić, dobre czy nie dobre.

Ale ja w sprawie tych komentarzy. Nie zaglądam tam często, choć fejsbuk wejść nie liczy. Jakoś nie chcę. Zajrzałam właściwie raz, z ciekawości. I oczywiście, w komentarzach obecnie prym wiodą żądania kary śmierci i najgorsze wyrazy pod adresem poetessy. W sumie można się było tego spodziewać. Podejrzewam jednak, że jeśli ona miałaby możliwość je czytać, to umocniłyby ją one w przekonaniu o tym, że reszta świata to nic nie warta hołota. Wrócę do tego wątku za chwilę.

Na razie pozwolę sobie zatrzymać się na moment przy tej hołocie, żeby uzasadnić tytuł notki, która w sumie jest o czymś innym. Ta zbrodnia nie jest oczywiście banalna (żadna nie jest), jest, jak już napisałam, wyjątkowo odrażająca pod wieloma względami. Banalna, pomimo całego zadęcia wokół siebie, wydaje mi się natomiast krwawa poetessa. A może nawet to zadęcie jest elementem banalności jej postaci. Poczucie własnego geniuszu? Poczucie wyobcowania? Poczucie nadwrażliwości? No ja bardzo proszę, przecież to teenage angst i weltschmerz, przez który po prostu trzeba przejść i oczywiście prawie każdemu w tym stanie wydaje się, że jest wyjątkowy. Bo po części na tym ten stan polega - jest fazą, w której cały świat jest przeciwko nam, jednostkom, jakże wyjątkowym i wybitnym. Bezduszny tłum, motłoch, hołota, burżuj, filister - przeciwnik wiele miał imion i pewnie jeszcze wiele zyska.

No więc już to samo w sobie oryginalności ma tyle, co trucizna w zapałce, że znów zacytuję najwybitniejszą powieść polską (skądinąd postać, do której cytat się odnosi, miała demonizmu w sobie mniej więcej tyle co poetessa, tylko na dobrą sprawę była co najwyżej na pograniczu szkodliwości społecznej), a dołóżmy do tego jeszcze fascynację, of all people, Witkacym... To już, niestety, jest banalne do bólu. Obawiam się, że poetessa nie ma pojęcia, iż fraza o niechęci poety do tłumu ignorantów jest znacznie starsza - napisał ją dwa tysiące lat temu Horacy (odi profanum vulgus), a nie wynaleźli ani poeci modernizmu i bohemy, ani Witkacy.

Skądinąd w tym kontekście przypomina mi się wyjątkowo odrażająca postać aspirującego artysty z szóstego odcinka "Z biegiem lat, z biegiem dni" Andrzeja Wajdy - poeciny, który ożenił się z chłopką (w ciąży), którą następnie torturuje psychicznie, powtarzając nieszczęsnej, że przez nią "dusi się bez artystycznego towarzystwa", "nie może wzlecieć" i tak dalej. Scenariusz jest według literatury w najlepszym wypadku trzeciego sortu, pisarza zapewne słusznie zapomnianego, ale duch pewnego typu artystowstwa został tam znakomicie podchwycony (i przez Joannę Olczak Ronikierową zapewne podkręcony). Poeta - bohater tego odcinka nigdy nie uświadamia sobie do końca, że tak naprawdę jest w swojej postawie żałosny i banalny.

Ale on oddycha i żywi się głównie poczuciem własnej wspaniałości, oryginalności i zapoznanego geniuszu. Podobnie jak poetessa, która z artykułów prasowych bardziej kojarzy mi się z nim właśnie niż z Lafcadiem czy Raskolnikowem. Nie wiem, może spektakularna porażka jej planu (bo chyba planowała wywinięcie się ze sprawy?), prawie natychmiastowe aresztowanie, będzie dla niej ciosem, który poustawia jej coś w głowie. Trudno powiedzieć. Niektórym nic tego nie ustawia.

I wracamy teraz do kwestii kary. Jest zbrodnia, musi być kara. I zapewne będzie wysoka, bo trudno sobie wyobrazić przyzwolenie zarówno wymiaru sprawiedliwości jak i społeczeństwa na niską. Dożywocie, dwadzieścia pięć lat czy co tam przewiduje polski kodeks karny. W każdym razie raczej długa odsiadka. I tu zaczyna się problem. Bo widzę już - sądząc po lajkach na fejsbuku, przyrastających po ujawnieniu zbrodni - scenariusz jak w przypadku Charlesa Mansona: fanów i fanki zabiegających o spotkanie, może nawet pragnących się żenić. Czyli dających poetessie to, czego najbardziej pragnie - sławę i uznanie.

Nie znam się na szczegółach prawa, ale istnieją przecież możliwości obłożenia wyroku dodatkowymi warunkami, prawda? W tym konkretnym przypadku uważam, że niezależnie od wyroku więzienia poetessę należałoby skazać na śmierć. Oczywiście, jako zasadniczo przeciwniczka kary śmierci, nie mam na myśli śmierci fizycznej. Mam na myśli coś w rodzaju tego, co w starożytnym Rzymie nazywało się damnatio memoriae - karą niepamięci, wymazania. [EDIT spowodowany niezrozumieniem moich intencji przez część komentatorów: lepsze byłoby określenie damnatio ad ignorantiam, wariacja na temat damnatio memoriae, bo nie chodzi mi o "skazanie na zapomnienie" (niewykonalne), ale o to, żeby odciąć od możliwości napawania się swoją potencjalną popularnością.] Uważam, że jedyną adekwatną karą dla poetessy byłoby odcięcie jej od internetu, od potencjalnych fanów, od spotkań, od możliwości publikacji swojej twórczości. Niech pisze, proszę bardzo, ale tak jak niektórzy przestępcy dostają zakaz zbliżania się do osoby pokrzywdzonej, tak ona powinna mieć zakaz publikacji i kontaktu z fanami. Bo jeśli się nie zmieni pod wpływem aresztowania i wyroku, to więzienie może nie wystarczyć jako kara - a brak uznania, brak obecności w sferze publicznej  zapewne zdoła ją dotkliwie zaboleć.

Jak będzie, pokaże proces. Na razie na miejscu fejsbuka zablokowałabym profil poetessy i pozostawiła go do dyspozycji sądu - bo zarówno fanostwo jak i hejterstwo jest w tym przypadku dość obrzydliwe. Sam profil, po prawdzie, również (takoż i banalny oraz nieoryginalny zarówno w sferze wizualnej jak i treściowej, zwłaszcza jak na osobę reklamującą się jako genialna), ale to zupełnie inna sprawa...

Night in Paris

piątek, 05 grudnia 2014
Wolność, równość i wyższe wykształcenie

Przez blogosferę oraz media społecznościowe przetacza się dyskusja o serii artykułów (bo reportażami trudno to nazwać) poświęconych wyzyskowi i strasznej sytuacji ludzi a to pracujących w polskim Amazonie, a to w szatni [linkuję, bo do tego będę się odnosić dalej]. Bohaterowie tych artykułów mają jedną cechę wspólną (która, nawiasem mówiąc, każe mi wierzyć, przynajmniej częściowo, w spiskową teorię głoszoną przez blogerkę tattwę, że są to postacie w jakiejś mierze powstające w głowach dziennikarzy): mają mianowicie poczucie, że im się należy coś więcej niż praca, którą dostali. Poczucie niepoparte w obu przypadkach żadnymi konkretami (dlatego, między innymi, teksty im poświęcone nie są reportażami), dlaczego konkretnie miałoby im się coś należeć.

Poczucie, że należy się nam coś więcej od tego, co życie samo przynosi,  może być bardzo twórcze, jeśli przeradza się w zdrową ambicję, która popycha nas do działania na rzecz poprawy tego życia. Działania realnego czyli, nie bójmy się tego słowa: wysiłku. Niewątpliwie znacznie łatwiej jest jednak usiąść na kanapie i roszczeniowo narzekać w nadziei, że może społeczeństwo (pracodawca, państwo) przerażone wizją łatki wstrętnego burżuja, jaka może mu zostać przypięta, samo wyciągnie do nas rękę i zaoferuje nam te kokosy za sam fakt tego, jacy wspaniali jesteśmy. Wspaniali, bo bieganie między półkami nas nie satysfakcjonuje zawodowo. Wspaniali, bo coś tam kiedyś studiowaliśmy.

Otóż pretensje te oparte są na specyficznej odmianie egalitaryzmu - przekonaniu, że skoro np. poszliśmy na wyższe studia, to po ich skończeniu coś konkretnego powinniśmy dostać (niestety nie wiedzę, jak wynika z wypowiedzi niezadowolonych, ale głównie pensję odpowiedniej wysokości i/lub pracę zagwarantowaną przez państwo, jeśli nie załapiemy się do sektora prywatnego, a konkretnie takiego, który zapłaci nam zgodnie z naszymi oczekiwaniami za niezbyt ciężkie obowiązki). Koncepcja ta zasadza się na przekonaniu tyleż prawdziwym, co fałszywym. Mianowicie, że skoro wszyscy ludzie są równi, to dlaczego, u diabła, niektórzy są jednak równiejsi? (Znaczy: wiedzie im się lepiej.)

Jestem całkowicie przekonana, że absolutnym fundamentem naszej współczesnej cywilizacji jest pierwszy artykuł "Deklaracji praw człowieka i obywatela" z roku 1789 - "Ludzie rodzą się i pozostają wolni i równi wobec prawa."* Od tego się na poważnie zaczęło i wszelkie prawa człowieka formułowane później na tym się zasadzają. Ba, mam wrażenie, że lepiej takiej absolutnej podstawy nie da się sformułować. Chciałabym tylko nieśmiało zwrócić uwagę, że w tym pierwszym przykazaniu równości mowa jest o tym, że ludzie są równi wobec prawa - czyli prawo powinno im gwarantować równe szanse - a nie, że są tacy sami czyli mogą to samo osiągnąć.

Tymczasem populistyczny egalitaryzm - bo za taki uważam między innymi wspomniane publikacje oraz koncepcję społeczną opisaną dwa akapity wyżej - usiłuje nam wmówić, że równość oznacza "każdemu po równo", niezależnie od jego wkładu w wykorzystanie tego, co daje mu równość wobec prawa. Pozwolę sobie przypomnieć, że drugie zdanie owego pierwszego artykułu brzmiało: " Różnice społeczne mogą się opierać tylko na użyteczności wobec społeczeństwa"*. 

[Dygresja: pomińmy, proszę, kontekst historyczny, nie spierajmy się w potencjalnych komentarzach o rewolucję i jej koleje (chyba że twórczo, mnie to bardzo interesuje, ale to jednak offtopic), a także przystawalność sformułowań "Deklaracji" do konkretów różnych epok - potraktujmy ten tekst, a konkretnie ten jego fragment, jako idealną wizję i fundament cywilizacyjny właśnie, bo jako to go tu przywołuję.]

Ponieważ komunizm najwyraźniej nie jest cechą przyrodzoną ludzkości, mamy w każdym społeczeństwie grupę ludzi, którzy mogą sobie pozwolić na dowolny status społeczny - w sensie tego, co mogą dać same pieniądze (pewnych elementów statusu nie da się kupić) - ponieważ po prostu odziedziczyli dostatecznie dużą fortunę. Próby likwidacji tego stanu są z góry skazane na niepowodzenie, bo nawet jeśli wytniemy w pień całą arystokrację/burżuazję albo też pogonimy obszarników na daleką północ i rozdzielimy ich ziemie pomiędzy chłopów i proletariuszy, to w tym, co pozostało, zacznie się na nowo wykształcać elita finansowa - znów, podobnie jak w odległym średniowieczu, w którym rodziły się nowożytne majątki, znajdzie się te kilka procent ludzi bardziej zaradnych i przedsiębiorczych, którzy najpierw choćby i ograniczonymi środkami dozwolonymi przez restrykcyjne prawo zaczną gromadzić dobra i wybijać się w społeczności, a potem osiągną na tyle wpływów, żeby zasady własności zmienić. [Nawiasem mówiąc, oligarcha wcale nie znaczy "człowiek bogaty" czy nic w ten deseń, ale to osobna sprawa.] A wszystko dlatego, że nawet w systemie istotnie gwarantującym prawnie równy start i równe możliwości, nie wyprodukuje się dekretami i deklaracjami ludzi, którzy tak samo będą potrafili z tego skorzystać i dojść do tych samych osiągnięć. Możliwości to możliwości (przepraszam za tautologię), a nie gwarancja określonego rezultatu. To ostatnie zależy od nas. Od nas bardzo od siebie różnych.

Może jeszcze wyraźniej - zwłaszcza w kontekście roszczeń związanych z faktem ukończenia studiów - ilustruje to przykład intelektu. Choćbyśmy nie wiem jak bardzo byli równi wobec prawa i choćby nie wiem jak było to przez państwo i społeczeństwo realizowane, nie sprawimy, że wszyscy będą intelektualnie tacy sami ("równi"), tak samo jak nie wyrównamy sprawności fizycznej najlepszym programem upowszechniania sportu. Nie zagwarantuje tego najlepszy system edukacyjny ani żadne pieniądze - po prostu ludzie mają zróżnicowany poziom inteligencji i idealny system mógłby co najwyżej dać wszystkim gwarancję tego, że rozwiną swój potencjał zgodnie z tym, jaki on jest. Co więcej, gdyby nawet populacja składała się z samych przysłowiowych Einsteinów, to zgodnie z najprostszym prawem ekonomii ("zasada Pareto") w tej populacji znalazłoby się znów te 20% zdecydowanie bardziej inteligentnych i następnie w ich obrębie jakieś 5% wybitnych. A przeciętny Einstein pracowałby na taśmie (albo w Amazonie, albo w szatni), bo należałby właśnie do przeciętnej. Społeczeństwa identycznych jednostek (lub ich kilku grup, o osobnikach identycznych w każdej z nich) istnieją - na szczęście! - jedynie w antyutopiach. I zadanie domowe dla zwolenników populistycznego egalitaryzmu - dlaczego ten typ literatury nazwaliśmy antyutopiami?

Najłatwiej jest mi oczywiście pisać o kwestii studiów wyższych i związanych z nimi oczekiwań, ponieważ jest to coś, z czym mam na co dzień do czynienia. Uważam za karygodną pomyłkę popełnioną nie wiem, w którym konkretnie momencie naszych najnowszych dziejów (proszę o ewentualne uwagi precyzujące w komentarzach), postawienie na masowość wyższego wykształcenia o charakterze akademickim. Czyli posłanie większości absolwentów szkół średnich na uniwersytety, a raczej zmuszenie uniwersytetów do przyjmowania zdecydowanie za dużej liczby studentów i uzależnienie de facto od tego bytu finansowego uczelni. Spowodowało to nie tylko spospolitowanie wykształcenia akademickiego, drastyczny spadek jego prestiżu i poziomu, zmianę programów studiów na idiotyczne i niczemu nie służące (ani zawodowe, ani akademickie), ale również sprawiło, że nieźle funkcjonujące dotychczas Akademie, Politechniki i Wyższe Szkoły zamiast walczyć o prestiż wykształcenia wyższego zawodowego zaczęły się masowo przemianowywać na uniwersytety oraz, w związku z tym właśnie, dołączać do swoich zawodowych profili kierunki nijak się do nich niemające (np. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, która o dziwo utrzymała tradycyjną nazwę, posiada obecnie Wydział Humanistyczny, kształcący m.in. psychologów).

Zmiany powinny były pójść inaczej: ku dowartościowaniu, finansowemu i kadrowemu, najlepszych wyższych szkół zawodowych (i tworzeniu nowych na podobnym poziomie), co pozwoliłoby na zwiększenie prestiżu takich profesji jak nauczyciel czy urzędnik państwowy, a ludziom rozważającym taką karierę życiową dałoby solidne podstawy zawodowe. Co więcej, państwo mogłoby w dużej mierze gwarantować ich absolwentom pracę, której wzrastający prestiż miałby szanse przełożyć się na finanse (model Grandes Écoles francuskich). Uniwersytetom zaś - zaledwie kilkunastu w kraju, o wyraźnie zróżnicowanym prestiżu, ale i możliwości podnoszenia poziomu - należało pozostawić kształcenie akademickie: ludzi, którzy albo studiują dla przyjemności zdobywania wiedzy niekoniecznie praktycznej i nie wiążą z wybranym kierunkiem ambicji zawodowych (model najlepszych uniwersytetów angielskich), albo też zamierzają kontynuować karierę naukową. Taka edukacja pierwszej grupie zapewniałaby rozwój intelektualny i start do dość dowolnej pracy niewymagającej konkretnych umiejętności na samym starcie, tym drugim - oczywiście ścieżkę kariery. Taka sytuacja uratowałaby może również humanistykę polską (tę najbardziej humanistyczną i "niepraktyczną"), która w obecnym systemie zepchnięta jest na margines marginesów.

Niestety w efekcie tego kierunku, w jakim poszła reforma szkolnictwa wyższego, mamy teraz walący się na łeb na szyję autorytet i poziom niedofinansowanych uniwersytetów, tłum uczelni niewiedzących tak naprawdę czym są ("uniwersytetów" pedagogicznych, ekonomicznych, technicznych, rolniczych czy medycznych), oraz całkowity brak wyższego szkolnictwa zawodowego na jakimkolwiek sensownym poziomie - bo w tę zaniedbaną niszę wkroczyły mnożące się na potęgę (i nierzadko nagle znikające) pseudoszkoły byleczego, kuszące rzekomym przygotowaniem do konkretnego zawodu.

Drugim efektem tego systemu jest przekonanie każdego absolwenta, że ukończone przez niego studia są pełnowartościowym produktem, który - co więcej - stanowi przepustkę do lepszego świata. A tymczasem 80% tych absolwentów (bo załóżmy nawet, że wszyscy jakoś kończą te studia) nie jest do niczego przygotowana, bo nie da się do niczego przygotować tłumu, w którym przeważają osobniki niezainteresowane niczym poza uzyskaniem dyplomu. Na dodatek w sytuacji, kiedy oblanie studenta i wyrzucenie go ze studiów ma wymierne skutki finansowe. Dopóki to się nie zmieni, postawa roszczeniowa spod znaku "studiowałem, a teraz pracuję w szatni, to niesprawiedliwe, wyjeżdżam" nie zniknie. Wykształcenie akademickie, zwłaszcza jeśli się przez nie przebrnęło na trójach otrzymywanych dlatego, że uczelnia bała się stracić finansowanie, nie jest przepustką do niczego. I używanie go jako argumentu w płaczliwych artykułach o strasznym życiu jest najzwyczajniej pod słońcem nieuczciwością i żerowaniem na populistycznym egalitaryzmie.

A zatem sorry, Dominiko z inkryminowanego artykułu, niezależnie od tego, czy jesteś prawdziwa czy fikcyjna, absolwent absolwentowi nierówny, nawet jeśli przebrnął przez trudny kierunek. (Nawiasem mówiąc, odnośnie tego konkretnego artykułu: akurat na neurobiologii publikacje można mieć bardzo prosto - opiekun pracy magisterskiej, jeśli jest człowiekiem uczciwym i rzetelnym, dopisze do swojej pracy wszystkich doktorantów i magistrantów, którzy brali udział w badaniach.) Jeśli to, że studia skończył, naprawdę go czegoś - czegokolwiek - nauczyło, to powinien wiedzieć, że teraz jego życie jest w jego rękach. Może wyjechać do Norwegii i tam pracować w szatni za nieco lepsze pieniądze. Może próbować jednak znaleźć pracę w swoim zawodzie albo na jego obrzeżach. Może zacisnąć zęby i próbować spełniać swoje marzenia, które popchnęły go na studia - jeśli takowe marzenia istniały. Jeśli naprawdę ma się marzenia i zdrowe ambicje, to mało co z rzeczy powszednich jest w stanie człowieka zniechęcić do ich realizacji. Tylko, jak już wspomniałam, do realizacji ambicji potrzebny jest jeden element: minimum wysiłku.

***

Pozwoliłam sobie o tym wszystkim napisać, ponieważ problem frustracji tym, jak pewne rzeczy działają w Polsce, znam aż za dobrze. Być może zdobędę się kiedyś na notkę coming-outową w kwestii tego, jak wygląda życie człowieka, który postanowił zmienić swoje życie, skończyć drugie studia po doktoracie z pierwszych, a następnie napisać drugi doktorat i robić karierę naukową w drugiej dziedzinie. I wpadł w dziurę prawną, a co za tym idzie finansową, bo polskie regulacje dotyczące finansowania nauki takiej sytuacji nie przewidują. Polskie prawo najwyraźniej nie przewiduje, że dla ludzi niezadowolonych z dotychczasowego życia oprócz drogi narzekania albo marzenia o wcześniejszej emeryturze, może też być droga działania. Dziennikarze też tego nie przewidują, bo moje dobijanie się do mediów w sprawie, wydawałoby się, pozytywnej: pokazania ludziom, że można walczyć z syndromem wypalenia lub błędnymi decyzjami życiowymi, a nie tylko się poddawać, oraz w kwestii dostrzeżenia przez prawo osób o nietypowych życiorysach, nie przyniosło żadnych skutków. Dlatego takie teksty jak ten o "Dominice" sprawiają, że mała gilotynka mi się w kieszeni otwiera (by pozostać w klimatach).

Place de la Bastille

* "Les hommes naissent et demeurent libres et égaux en droits. Les distinctions sociales ne peuvent être fondées que sur l'utilité commune."

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 22
Zakładki:
...
Blogi (i foto) moje
Blogroll
Miejsca w necie
Ulubione - artystycznie
Ulubione - filmowo
Ulubione - literacko
Ulubione - muzycznie
Ulubione - naukowo
Ulubione - przyrodniczo
Ulubione - zabawnie
Z tego bloga czyli moje ulubione lub najpopularniejsze notki
Tagi
       

       Copyright