sobota, 20 lutego 2016
Dzieje jednego pomnika

Przeczytałam właśnie zapowiedź poczytnego ministra, że "może to będzie za 20 lat, być może to będzie za 2 lata, ale jestem pewny, że stanie". Czasami pesymizm opłaca się bardziej, bo przyjemne zaskoczenia są lepsze od nieprzyjemnych rozczarowań, załóżmy więc najgorsze - że istotnie stanie. Kto, co? Pomnik smoleński, oczywiście. Gdzie? Przed Pałacem Prezydenckim, oczywiście.

W dalszej części swojej wypowiedzi minister tak uzasadnia konieczność postawienia pomnika akurat w tym konkretnym miejscu: "bo to jest to miejsce symboliczne, a symbole są szalenie ważne". Niewątpliwie. Wątpię jedynie, czy narodowy w treści i patriotyczny w formie pomnik będzie zasługiwał na miano symbolicznego. Obawiam się, że będzie topornie dosłowny. To oczywiście tylko kwestia estetyki. Dla mnie osobiście bardzo ważnej, ale to takie zboczenie zawodowe.

Co ciekawe, uzasadnieniem rzeczonej symboliczności miejsca nie jest jego historia, choć mogłaby. Na przykład miłośnikom muzyki Pałac Namiestnikowski może się skojarzyć z pierwszym publicznym koncertem młodziutkiego Fryderyka Chopina. Fascynatom historii epok różnych z licznymi zacnymi i mniej zacnymi gośćmi pałacu albo też z przygotowywaniem w nim traktatów rozbiorowych. Ale nie, ministrowi chodzi wyłącznie o to, że "właśnie w tym miejscu po katastrofie smoleńskiej gromadzili się Polacy"*. Nie wiem, może ja jakaś naiwna jestem, ale kiedy w wypadku lotniczym ginie między innymi prezydent, to niezależnie od oceny konkretnej osoby pełniącej tę funkcję, dość naturalne jest przyjście z kwiatami pod siedzibę tegoż prezydenta, a nie pod, na przykład, Zamek Królewski (mówimy o państwie nieposiadającym króla - w monarchii, która miałaby i króla, i prezydenta, można by znaleźć dla takiego gestu uzasadnienie, symboliczne).

Co więcej, jeśli zginęli również inne osoby, to miejsce ich wspólnego - symbolicznego - pomnika jest tam, gdzie w omawianym przypadku on już stanął, czyli na cmentarzu, najlepiej posiadającym symboliczne dla narodu znaczenie (Powązki doskonale tę funkcję spełniają), ewentualnie na lotnisku, z którego rozpoczął się pechowy lot. (Oddaję ten pomysł pani HGW oraz wszystkim, którzy będą walczyć o zachowanie tkanki architektonicznej Pałacu, za darmo.)

Wróćmy jednak do kwestii pałacowych. Otóż jeśli minister, jego architekci i projektanci nowego pomnika naprawdę postanowią go tam postawić, to będą musieli jakoś ustosunkować się do tego, co już tam jest. Pomińmy drobny i jakże mało z symbolicznego punktu widzenia istotny fakt, że jest przede wszystkim idealne klasycystyczne założenie z harmonijną bryłą oraz pięknie zakomponowanym dziedzińcem, co zostanie naruszone przez dodanie tam kolejnego elementu. Jedynym sposobem, żeby tego ładu architektonicznego nie naruszyć, jest zlikwidowanie stojącego tam obecnie pomnika - który zarówno klasycystyczną formą jak i, pardonnez le mot, symboliczną treścią w to miejsce doskonale się wpisuje, ale co tam.

I tu dochodzimy wreszcie do interesującego ustalenia. Na dodatek wielce symbolicznego. Thorvaldsenowski pomnik Księcia Józefa nie miał szczęścia do tego miejsca, dla którego został oryginalnie zaprojektowany. Najpierw w ogóle nie spodobał się Polakom, bo nie był dość patriotyczny, a za bardzo symboliczny (pardonnez...), no bo co to za pomysł przedstawiać bohatera narodowego w stroju rzymskim? Niemniej prace nad jego powstaniem podjęto w roku 1832 i pod Pałacem postawić zamierzano. Tyle że w 1834 roku, na fali represji po powstaniu listopadowym, car Mikołaj I cofnął pozwolenie wydane przez swojego brata, Aleksandra I (którego Poniatowski był bezpośrednim wojennym przeciwnikiem!), na budowę pomnika. Na miejscu przeznaczonym pierwotnie dla księcia Józefa stanął wkrótce pomnik Iwana Paskiewicza, znienawidzonego namiestnika Królestwa Polskiego, w latach 1830/31 głównego odpowiedzialnego za stłumienie powstania, a następnie zasłużonego również w krwawej rozprawie z węgierską Wiosną Ludów.

Sam odlany już według projektu Thorvaldsena pomnik został zresztą Paskiewiczowi podarowany przez cara i to akurat jest zabawne, bo zapewne dzięki rzymskiemu kostiumowi zinterpretowano go w pewnym momencie jako posąg Stanisława Augusta Poniatowskiego, a nie jego bratanka, dzięki czemu ocalał przed przetopieniem. Po I wojnie wrócił wprawdzie do Polski, ale na swoim oryginalnym miejscu przeznaczenia przed Pałacem Namiestnikowskim nie stanął, a na dodatek w 1944 został wysadzony przez Niemców na mocy specjalnego rozkazu. (Warto dodać, że w okresie międzywojennym po kilku przymiarkach do innych miejsc stanął ostatecznie na Placu Saskim, przy pomniku Nieznanego Żołnierza, co skądinąd było - symbolicznie - całkiem ładne, bo idea - symbolicznych - grobów/pomników wszystkich uczestników wojen była francuska, a pomnik polskiego marszałka Francji odsłonił w 1923 francuski marszałek  Polski, Ferdynand Foch.) Stojący obecnie przed Pałacem Prezydenckim posąg to nowoczesna kopia oryginału, który zachował się w Muzeum Thorvaldsena w Kopenhadze i według którego wykonany został pomnik postawiony w Warszawie w roku 1832.

Nie jestem zatem przekonana, czy symboliczny wymiar przenoszenia czy też innej formy postponowania pomnika Księcia Józefa, nie mówiąc już o stawianiu na jego miejscu pomników innych osób, jest tym, w który chciałby się wpisać minister. Habent sua fata monumenta, miewa swoje dzieje również wymiar symboliczny.

I jeszcze jedno: z początku myślałam, że ingerencja w architekturę Krakowskiego Przedmieścia, które naprawdę nabrało w ostatnich latach blasku, oraz w strukturę Pałacu jest gorsza od opisywanych przeze mnie od jakiegoś czasu przykładów psucia gustów przez internet i promowane w nim przypadkowe pseudoartystyczne i pseudoliterackie twory. Nagle jednak doznałam olśnienia: nie jest. Pomniki bardzo łatwo burzyć lub przenosić, jak pokazuje choćby opisana historia, internetu natomiast naprawić się nie da.

Warszawa 10.12.2014

* Interesujący jest symboliczny wymiar tego sformułowania: "Polacy". Nie "ludzie", ale "Polacy". Znaczy, być może, że kto się nie gromadził, nie jest Polakiem. Albo jeśli jakiś obcokrajowiec przyszedł tam z odruchu serca i solidarności, w tych pierwszych dniach po katastrofie, kiedy zaistniała na moment złuda zgody narodowej, to był nieproszonym gościem...

 

niedziela, 14 lutego 2016
Ołówkiem! Ołówkiem!

Czasem przychodzi taki moment, kiedy notka sama się narzuca. Ma się już w szkicach kilka ważniejszych, subiektywnie ciekawszych, a coś wyzwala konieczność postukania w klawiaturę. Czymś takim było dla mnie właśnie teraz napisanie komentarza pod kolejnym zestawem zdjęć zapodanych mi przez poczytny i siłą rozpędu opiniotwórczy portal, który pomimo postępującego zjazdu w dół* pozostaje nadal głównym, który czytam jako informacyjny.

Portal ten od czasu do czasu klawiaturą swoich redaktorów, a może przysłowiowych już wręcz stażystów, zachłystuje się kolejnymi wytworami osób o mniejszym lub większym talencie artystycznym. Niedawno ku mojej zgrozie była to ładna Rosjanka rysująca ołówkiem (jeśli to jeszcze da się wyguglać, to zobaczcie koniecznie zachwyt autora nad tym, że ktoś rysuje ołówkiem!!!) portrety piłkarzy. Rysunki te (ołówkiem! ołówkiem!) określone były, jeśli mnie pamięć nie myli, jako "niesamowite".

Chciałabym teraz przybrać pozę Myśliciela Rodina i napisać, że spędziłam nad tym zjawiskiem długie godziny, aż napisałam komentarz, jaki tam napisałam. Nie pamiętam go w szczegółach, ale było o tym, że z dwuwymiarowych fotografii takie rysunki (także ołówkiem! ołówkiem! ... zaraz, w sumie ołówkiem to nawet w tym przypadku najłatwiej...) potrafi wykonać każdy, kogo natura nie obdarzyła kompletnym brakiem przełożenia oko-ręka. Sama w liceum będąc, wykonałam równie niesamowity rysunek (ołówkiem! ołówkiem!), przedstawiający, żeby było zabawniej, piłkarza. Pamiętam, że był reprezentantem Niemiec i w zasadzie tyle, bo od tamtych czasów moje zainteresowanie sportem zmalało o jakieś 99%, więc nawet nie będe usiłowała sobie przypomnieć, jak się nazywał. Nie bardzo też wiem, dlaczego go narysowałam (pozwolę sobie zauważyć, że ołówkiem, bo to takie ekscytujące i niesamowite), zwłaszcza że w kopercie z próbami rysunkowymi z tamtych czasów jest również katedra na oko w Reims, kilka smoków oraz zamków z okładek książek fantasy.

To był ten czas, kiedy przekonałam się, że odrysować z dwuwymiarowego modelu mogę w zasadzie cokolwiek, ale mam oczywiście problemy z modelem trójwymiarowym (martwe natury były zasadniczo granicą realnego sukcesu, choć raz, jak w ramach robienia różnych dziwnych rzeczy w życiu pobierałam nauki u koleżanki po ASP, zdołałam stworzyć autoportret mający jakieś cechy autoportretu), nie mówiąc już o rysowaniu z wyobraźni. Do dziś nie zapomnę koleżanki, z którą siedziałam w ławce, i która w ramach bazgrania w zeszycie rysowała od niechcenia  a to konie, a to hobbitów. (Dodam może na wszelki wypadek, że było to wiele lat przed filmami według Tolkiena, a ona rysowała ołówkiem. Czasem też długopisem, a wierzcie mi, że jest to technika znacznie mniej wdzięczna do tego typu rysunków. I jakichkolwiek innych - spróbujcie cieniować długopisem  - więc może gdyby Rosjanka imieniem Daria osiągała w piłkarskim portrecie długipisem to, co osiąga ołówkiem (!!!), byłabym w stanie wykrzesać z siebie nieco więcej entuzjazmu dla jej twórczości.)

Bodźcem do zamiany komentarzy na notkę okazał się jednak pokaz inny, w sumie znacznie lepszy. Zapewne właśnie dlatego - bo tego, co rysuje wspomniana Daria, nijak nie nazwałabym sztuką, ma to bowiem z nią mniej więcej tyle wspólnego co rysunki tych ludzików, co na całym świecie w ultraturystycznych miejscach produkują w pięć minut karykatury. Jedyna różnica jest taka, że oni to robią już całkowicie sztampowo i mechanicznie. A to, co mnie do notki popchnęło, technicznie jest znacznie lepsze.

Były to zdjęcia człowieka o pseudonimie (?) Guigurui, który na instagramie (? opiniotwórczy portal nie podaje niestety zbyt wielu konkretnych informacji) zasłynął zdjęciami kałuż.

Na początek, ponieważ lubię symetrie i harmonie, przytoczę ton, jakim wybór tych zdjęć został nam przedstawiony (tym razem jest to cytat, bo mam to pod ręką): "Są naprawdę niesamowite! I to w dodatku zwykłą KOMÓRKĄ." (Cytując typowe teksty prasowe: pisownia oryginału.)

Spuśćmy zasłonę miłosierdzia na nadużycia wobec przymiotnika "niesamowity" - w moim osobistym słowniku dotyczącym sztuki pasowałby on do twórczości, powiedzmy, Franza von Stucka, Paula Delvaux czy Maxa Ernsta (a już niekoniecznie Dalego, który surrealizm ulukrował), ale załóżmy - in dubio pro reo - że chodzi tu o potoczne zastosowanie tego przymiotnika. Może zresztą wynajdywaniem netowych "niesamowitości" (ołówkiem! komórką!) zajmuje się ten sam przysłowiowy stażysta, którego słownik w kontekście sztuki różni się od mojego w stopniu podobnym co nasze definicje sztuki.

A teraz zdjęcia. Są ładne. Są dobrze skomponowane i jest mi obojętne, czy autor łapie kadr od razu komórką (!!!), czy też przycina go w domu przed wrzuceniem na portal - liczy się efekt końcowy, a kadry są eleganckie, choć w większości nie jakoś porażająco oryginalne. Nie lubię barwnych efektów instagrama, nudzą mnie te przybrudzenia łączone z rozjaskrawieniami, że się tak wyrażę, ale to akurat moda. W dziejach sztuki bez trudu wskazałabym malarzy, których maniera kolorystyczna odpowiada mi bardziej lub mniej, więc tu spuszczę zasłonę de gustibus.

I właściwie to by było na tyle. Doklikałam się do końca dwudziestoczteroodłsonowego pokazu trochę z rozpędu, bo w jego połowie poczułam znużenie. Pewnie, może być Kanada, może być Londyn, może być wąska ulica i wysoka wieża, może być zabawa z perspektywą pt. duże dziecko na pierwszym planie i pozornie mały budynek na drugim. Zieeew. To akurat robią teraz wszyscy, kałuża wiele tu nie wnosi.

Brakło mi w tych zdjęciach czegokolwiek poza eleganckim, poprawnym kadrowaniem i powtarzanym w kółko pomysłem. Urozmaicenie? Raz kałuża jest rozmazana, a realny krajobraz bardzo ostry, a raz oba plany są ostre. (Przypomnijmy: Komórką! Zwykłą komórką! Zaraz zaraz, drogi stażysto, zaczynam się zastanawiać, czy wiesz, co znaczy "zwykła komórka", czy może jesteś i na to już za młody? Albowiem raczej nie jest to zwykła komórka, jaką uparcie posiada na przykład nadal moja Mama, wierna małym starym nokiom, które mają już jednakowoż aparaty, ale zapewne jednak jakiś smart-aj-fon wyposażony w aparat o parametrach nieustępujących kompaktom z co najmniej średniej półki.)

Ogólnie mam problem z fotografią jako sztuką, ale paradoksalnie ten pokaz pozwolił mi nieco lepiej zrozumieć, gdzie leży granica. W tych zdjęciach, formalnie poprawnych, technicznie bez zarzutu, operujących jakimś tam pomysłem kompozycyjnym, brakło mi tego wszystkiego, czym zachwyca się autor komentarza: "spojrzenia na świat z zupełnie innej strony", "magicznego równoległego świata, który tak naprawdę leży pod naszymi nogami". Szukałam na przykład tych choćby pięciu szczegółów, które różnią oba plany, a które wprowadzałyby jakiś niepokój albo zagadkę w te zdjęcia. Ale nie: w ogromnej większości dostajemy po prostu idealne odbicie. Czasem zdarzy się, że kadrowanie jest takie, że mamy w obu częściach cały obraz, a raz - w jednej jest obcięty. Często odbicie znajduje się na górze, a realny obraz na dole.

Napisałam już, że w liceum narysowałam piłkarza, prawda? Otóż problem w tym, że takich zdjęć (no dobrze, nie komórką!) też zrobiłam krocie. Odbić w kałużach, w fosie, w dowolnym innym zbiorniku wodnym. I nie tylko ja. Myślę, że jest to odruch, przed którym mało kto umie się powstrzymać, jeśli lubi robić zdjęcia. N na przykład robi świetne zdjęcia w kałużach, śmiem twierdzić, że często lepsze, niż promowany "artysta" komórkowy. W dodatku N robi te swoje zdjęcia aparacikami raczej z niższej półki kompaktów, poniżej tego, co zapewne ma w swojej komórce Guigurui, a co dowodzi starej prawdy, że bardziej liczy się fotograf, niż sprzęt.

Chciałam na koniec dać jakiś mądry wniosek dotyczący sensu sztuki. Ale napisałam już dużo, a czuję się nieco bezradna. Pozwolę sobie może zamiast tego zacytować kawałek własnego komentarza pod tamtym pokazem zdjęć:" Chyba nadszedł czas zadania ponownie wielkich pytań o to, czym jest sztuka i jakie są jej wyznaczniki i granice. O oryginalność, inwencję, trzymanie się prawideł i w ogóle sensowność ich istnienia. A może czy sztuka jeszcze w ogóle istnieje."

I dodam jeszcze jedno: przy wszystkich różnicach jest to podobne psucie oglądu sztuki jak opisywana przeze mnie ponad rok temu grafomania przekładowa. Różnica jest taka (przyznam, fundamentalna), że tłumacz-grafoman psuje opinię o oryginalnym poecie i nadal uważam, że to zbrodnia kulturalna, podczas gdy sam autor obrazków/fotografii jeszcze wiele nie psuje. Psuje dopiero ten, kto twórczość daleką od sztuki sztuką nazywa i ludowi do wierzenia, że to coś niezwykłego podaje. Szkoda społeczna - zatracanie umiejętności rozpoznawania tego, co wartościowe artystycznie - jest jednak podobna. (I tu już całkiem na marginesie dodam, że jeszcze znacznie większa szkoda jest, kiedy renomowane wydawnictwo wydaje ostateczny literacki chłam, co ma miejsce w moim mieście, ale to całkiem osobny temat.)

 Rzym w kałuży

 * Ostatnia wpadka była dość bolesna: w arcyciekawym wywiadzie z Marcinem Królem padły słowa o tym, że problemy współćzesnej ludzkości z myśleniem przejawiają się między innymi tym, że nikt już w mediach [elektronicznych] nie opublikuje dłuższego tekstu, nie przerywając go filmikami, linkami, zdjęciami. Tekst wywiadu był poszatkowany siedmioma filmikami, w najlepszym razie luźno związanymi z treścią rozmowy...

PS. Dzięki własnemu profilowi na portalu dotarłam do Darii, ale ostrzegam, że oglądacie na własną odpowiedzialność. Kałuże tutaj.

Natomiast ponieważ też robię sobie na boku projekty fotograficzne, ilustrujące kilka moich fascynacji, to pozwalam sobie tu wkleić do nich link. Ponieważ nie są na instagramie ani innym poczytnym portalu, to pozostają sobie niezauważone, tematyka pewnie nie jest "niesamowita", a środki techniczne takie zwyczajne, żadne tam ołówki czy komórki... (Ołówkiem, nawiasem mówiac, wykonałam ostatnio przerysy do książki, którą właśnie wydaję, ale też pewnie nie zyska to uznania i etykiety niesamowitości, bo książka niskonakładowa.)

 

niedziela, 13 grudnia 2015
Dwieście lat temu

Kiedy po zakończeniu Kongresu Wiedeńskiego, Waterloo i odpłynięciu HMS Northumberland ku wodom południowego Atlantyku Ludwik XVIII wraz z rodziną powrócił (ponownie) do Paryża, przyszedł czas rozliczeń z przeszłością. Stary i schorowany król zajął się głównie wymazywaniem cesarskiej obecności z pałacowych dekoracji, przemalowując napoleońskie pszczoły na burbońskie lilie, ale temu jakże niewinnemu zajęciu towarzyszyły poważniejsze rozprawy. Dokonywane w lipcu pogromy republikanów i byłych napoleońskich żołnierzy, w szczególności oddziałów bliskowschodnich mameluków, zapoczątkowały tzw. biały terror. Ofiarami rojalistycznego motłochu stali się też bohaterowie: 2 sierpnia 1815 w Awinionie zamordowany przez prowokatorów został marszałek Guillaume Brune, 15 sierpnia  w Tuluzie w podobnych okolicznościach zginął generał Jean-Pierre Ramel.  W efekcie sierpniowe wybory wyłoniły ultarojalistyczną izbę deputowanych – dekretowana jeszcze w1795 roku tajność wyborów nie działała zbyt dobrze w praktyce aż do końca XIX w., toteż nawet cenzusowi wyborcy mogli czuć się przerażeni represjami wobec opozycji i potulnie głosować za tymi, którzy i tak w praktyce przejęli władzę.

Nowo wybraną izbę nawet Ludwik XVIII miał określać jako bardziej rojalistyczną od samego króla, stanowiła ona natomiast polityczne zaplecze jego brata, hrabiego d’Artois, przyszłego Karola X, w czasach przedrewolucyjnych znanego z delikatnie mówiąc rozwiązłego trybu życia, mówiąc zaś dosadniej: z zamiłowania do orgii, w tym organizowanych np. w kryptach, w których składano kości z paryskich cmentarzy. Kilka lat później już jako król Karol X wsławił się natomiast np. wprowadzeniem kary śmierci za świętokradztwo. Póki co jednak był tylko następcą tronu (Ludwik XVIII, prawdopodobnie z powodu impotencji potomstwa nie posiadał), ale za to stanowiący jego zaplecze polityczne radykałowie mogli działać otwarcie, wydawać mające moc prawną wyroki, mianować swoich ludzi na stanowiska. Rozliczenie dotyczyło głównie osób aktywnych za Cesarstwa, niemniej sięgnęło również Rewolucji – proskrypcją objęto wszystkich żyjących jeszcze członków Konwentu Narodowego, którzy  w 1793 głosowali za egzekucją Ludwika XVI. W efekcie zwolniono ok. 70 tysięcy urzędników, przed sądem postawiono kilka tysięcy osób, z których wiele skazano na więzienie lub wygnanie. Francję musiał opuścić między innymi prawnik Jean-Jacques-Régis de Cambacérès, główny twórca Kodeksu Napoleona, czy wybitny matematyk i inżynier Lazare Carnot, ojciec twórcy podstaw termodynamiki, Sadiego Carnota. Malarz Jacques-Louis David udał się na wygnanie dobrowolnie.

Czystka nie ominęła też armii, która w dużej mierze została rozwiązana, a wyżsi oficerowie zwolnieni lub postawieni przed sądem. Nie tylko motłoch, ale i oficjalne czynniki nie oszczędzały bohaterów. 19 sierpnia w podparyskiej wówczas Grenelle rozstrzelany został Charles Angélique François Huchet de la Bédoyère, generał, który jako ostatni opuścił pole bitwy pod Waterloo, osłaniając wycofującą się armię. 7 grudnia ten sam los spotkał „najwaleczniejszego z walecznych”, marszałka Michela Neya. W lipcu 1816 po prawie roku ukrywania się, aresztowany i rozstrzelany został generał Régis Barthélemy Mouton-Duvernet. Nie próżnowała także burbońska Restauracja w Italii, po części podżegana przez francuskich kuzynów: 13 października w dalekim kalabryjskim Pizzo natychmiast po zakończeniu pokazowego procesu, w którym wyrok zapadł parę dni wcześniej w królewskim pałacu (powołany naprędce „sąd” otrzymał dokładną instrukcję dotyczącą zarówno wyroku jak i jego wykonania), rozstrzelano najwybitniejszego kawalerzystę epoki, szwagra Napoleona, króla Neapolu i marszałka Francji, Joachima Murata. W przypadku Murata i Neya nowa władza miała nawet na podorędziu argumenty prawno-polityczne – obaj dowódcy w latach 1814-15 zmieniali lojalności, można ich zatem było sądzić jako zdrajców. Decydujące dla tych dwóch wyroków wydaje się jednak co innego: obaj byli marszałkami z awansu społecznego – Murat był synem gaskońskiego oberżysty, Ney synem bednarza z francuskiej wówczas Saary, Mouton-Duvernet synem pomniejszego kupca z Lyonu. Podobnie w przypadku Cambacérèsa przyjaźń i zaufanie Napoleona niewątpliwie było główną przyczyną skazania na wygnanie, ale znany powszechnie homoseksualizm byłego szambelana dworu zapewne też się do niechęci nowej władzy przyczynił.

Biały terror, który na sztandarach miał między innymi ultrakatolicyzm, i który wspierał ideę, że Burbonom władza należy się z woli bożej, boskiego nadania i sprawiedliwości historycznej, rzadko kierował się oficjalnymi wskazaniami religii, w której obronie stawał przeciwko rewolucyjno-cesarskim ateuszom. Jaskrawym przykładem może być np. traktowanie ciał zabitych – zarówno w ulicznych zamieszkach jak i w majestacie prawa. Wspomnianym wyżej bohaterom wcześniejszych wojen nierzadko odmawiano praw do cywilizowanego pogrzebu czy wręcz bezczeszczono publicznie i z przyzwoleniem władz zwłoki, a ich pomniki, nagrobki czy cenotafy zaczęły powstawać dopiero po rewolucji lipcowej 1830 roku.

Narastające już w końcu 1815 roku antyburbońskie nastroje zmusiły Ludwika XVIII do zliberalizowania rządów, ale kiedy w 1824 tron objął jego brat, represje znów przybrały na sile, a prawa chroniące i faworyzujące głównie arystokrację i kościół zaczęły się mnożyć. Zmian zapoczątkowanych w 1789 roku nie dało się jednak zatrzymać i w roku 1830 rewolucja lipcowa zmiotła ostatecznie główną linię Burbonów z francuskiego tronu. Dynastia, która rządy zaczęła od niemalże rewolucyjnych haseł Henryka IV o kurze w garnku każdego Francuza, upadła z powodu niezrozumienia procesów historycznych zapoczątkowanych przez rewolucję.

Delacroix, Wolność wiodąca lud na barykady

PS. Wpis niniejszy jest rozwinięciem historycznego tła felietonu poświęconego obrazowi Jeana-Léona Gérôme'a "7 grudnia, 9 rano", który ukaże się w 4 numerze czasopisma Parabellum.

 

niedziela, 24 maja 2015
Razem? Na razie beze mnie

Między pierwszą i drugą turą wyborów nagle zaczęły jak grzyby po deszczu wyrastać nowe partie. Teoretycznie towarzysko, a w sumie pewnie i programowo powinno być mi najbliżej do tworu pod nazwą "Razem", który jest chyba najliczniejszy. Niestety, partia "Razem" na wstępie straciła mój kredyt zaufania. Dlaczego? Ano dlatego, że moim skromnym zdaniem pierwszym posunięciem zaprzeczyła swojej nazwie. Jak dla mnie taka szumna, choć pozornie skromna nazwa powinna być wyrazem gotowości do przezwyciężania podziałów. Tymczasem pierwszym, co dość demonstracyjnie zrobiła partia "Razem", było niepoparcie Bronisława Komorowskiego w drugiej turze wyborów - nie dla poparcia konkretnego kandydata, co dla sprzeciwu wobec wartości reprezentowanych przez jego przeciwnika. Wartości, które powinny być ludziom zakładającym "Razem" całkowicie obce.

A jednak w grupie, która mogła być języczkiem u wagi, pozwalającym pozostać w status quo może wielu nieodpowiadającym (mnie też wcale nie zachwycającym), przeważyło utopijne poczucie, że wszelka zmiana jest dobra. Na dodatek zwyciężyło zwiększanie podziałów. Zamiast szukać porozumienia, "Razem" dało wyraz przekonaniu, że należy społeczeństwo jeszcze bardziej dzielić. Może zatem raczej powinnam powiedzieć, że to było pierwsze, czego ta nowa partia nie zrobiła: nie zachęciła do zgody ponad podziałami, zamiast tego pokazała, że ważniejsza jest dla niej odrębność i budowanie na niej tożsamości. Tylko że to jest ułuda i mrzonka, jak się okazało, szkodliwa, ponieważ Polski nie stać na kolejną terapię szokową dla społeczeństwa, na przypominanie tym, którzy dziś do wyborów nie poszli, jak było przez pięć lat nie tak znów dawno temu.

Oczywiście każdy ma prawo do własnych wyborów. Ale dla mnie ta postawa to sygnał, że za "Razem" stoją ludzie, którzy chcą osobno. Którzy nie będą w stanie zawiązać w parlamencie koalicji z innymi ugrupowaniami, a - z całym szacunkiem - na większość pozwalającą sformować rząd partyjny nie mogą liczyć. Wybory prezydenckie jasno to pokazały. Zawsze będzie po skrajnie prawej stronie przeciwnik wystarczająco silny, żeby nikt od umiarkowanej prawicy przez centrum po lewicę nie miał szans na rząd większościowy.

W moim mniemaniu "Razem" skompromitowało się na wstępie, nie nawołując do wspólnego frontu przeciwko powrotowi polityki historycznej i przeciwko skrajnemu populizmowi obietnic wyborczych. To źle wróży na przyszłość.

Mądry polityk wie, że jeśli wygra, będzie rządził nie tylko swoimi wyborcami i swoimi zwolennikami, ale całym narodem. A ten nigdy nie będzie jednolity, zawsze będą w nim radykałowie wszelkiej maści, zawsze będzie w nim opozycja. Polityka jest sztuką kompromisów. "Razem" na razie zaprezentowało się jak radykalni jakobini, dla których wszystko, co nie takie jak oni, jest odstępstwem od ideałów rewolucji. Tylko że tak nie da się rządzić dużym narodem. Nie chcę być złym prorokiem, ale oby jak każdy radykalny ruch, "Razem" nie skończyło jako tuzin osobnych frakcji, zwalczających się wzajemnie. Na razie wśród działaczy obserwuję godny podziwu i bardzo młodzieńczy zapał oraz idealizm. Nie przełożył się on jednak już raz, po zaledwie kilku dniach istnienia partii, na polityczny pragmatyzm. Ba, de facto ludzie, którzy podobnie jak ja są za legalizacją związków partnerskich wszelkich kombinacji płci, laickością państwa, tolerancją religijną, wolnością słowa i wolnością obyczajową, naukowym oglądem świata, pośrednio wybrali prezydenta, który otwarcie wszystkim tym wartościom zaprzecza.

No więc ja jednak wolę pragmatyków od idealistów.

J.L. David, Przysięga w sali do gry w piłkę

PS. Świadomie pominęłam kwestie programowe. Nie poprę całym sercem żadnej partii, która w swój program nie wpisze zasadniczego zwiększenia nakładów na naukę. A że żadna tego zapewne nie zrobi, to żadnej nie poprę. Jeśli bowiem zacznę godziwie zarabiać, to będzie mi dość obojętne, czy podatki są o procent wyższe czy niższe. Naprawdę.

 

 

 

 

niedziela, 15 marca 2015
Idy marcowe

Zrobię sobie małą reklamę kosztem Gajusza Juliusza Cezara, który 2059 lat temu został zamordowany pod posągiem swojego dawnego przyjaciela, sojusznika, a potem rywala politycznego, Gnejusza Pompejusza, w tzw. Opera Pompeii, gdzie na czas remontu kurii znajdującej się na Forum Romanum obradował senat rzymski.

W 1911 roku Konstantinos Kawafis napisał o tym piękny wiersz. "Mój" Kawafis, w sensie tłumaczeń, zbliża się do druku wielkimi krokami, więc pozwalam sobie taką kolejną małą zapowiedź.

Konstantinos Kawafis

IDY MARCOWE

Strzeż się wspaniałych zaszczytów, o duszo,
a jeśli własnych ambicji nie zdołasz
pohamować, podążaj za nimi z wahaniem
i ostrożnością. Im wyżej się wspinasz,
tym więcej pytań; trzeba być przezornym.

A gdy dosięgniesz szczytu, zostaniesz Cezarem,
otrzymasz atrybuty sławnego człowieka,
zwróć szczególną uwagę, gdy wychodzisz z domu,
ty, znakomity władca ze swoim orszakiem,
czy przez przypadek nie próbuje z tłumu
jakiś Artemidoros przekazać ci listu,
mówiąc nagląco „Przeczytaj natychmiast,
to bardzo ważne sprawy, które cię dotyczą.”
Pamiętaj się zatrzymać; pamiętaj odłożyć
obowiązki, przemowy; pamiętaj odsunąć
wszystkich, którzy w ukłonach się z tobą witają
(spotkasz się z nimi później); niech poczeka nawet
sam Senat; ty pamiętaj zapoznać się szybko
z poważnym listem Artemidorosa.

1911

(przekład Agnieszka Fulińska)

Jean Leon Gerome - Śmierć Cezara

 

 

niedziela, 08 marca 2015
Przeciw ikonoklazmom

Kiedyś posągi Buddy, teraz Niniwa i Hatra. Patrzymy na to bezradnie - bo jak pozbyć się na dobre fanatyków, którzy chcieliby zniszczyć wszystko, co nie pasuje do ich ciasnego oglądu świata i na ten świat pomysłu? Jak zlikwidować sprawnie działający mechanizm polityczny, oparty na słabości ludzkiej, na potrzebie jasnych celów i poczucia ważności (jakże złudnego...)?

Choć powinnam zacząć inaczej: kiedyś posągi i świątynie pogańskie... Na przełomie IV/V w. n.e., po edykcie Teodozjusza I zakazującym kultów pogańskich w cesarstwie rzymskim i nakazującym niszczenie wszelkich materialnych przejawów takich kultów przez spory kawał Europy przetoczyła się fala ikonoklazmu i wandalizmu (przepraszam lud Wandalów za to nadużycie językowe) na skalę niespotykaną nigdy wcześniej i nigdy później. Być może do dziś. To wtedy utraciliśmy na wieki najwspanialsze zabytki kultury greckiej i rzymskiej, to wtedy masowo burzono budynki i przetapiano brązowe posągi, a marmurowe rozbijano. Nie różniło się to niczym - za wyjątkiem technologii - od tego, co dziś robi Państwo Islamskie. Na szczęście w nowym ładzie znalazło się dość ludzi wychowanych na tej klasycznej kulturze, żeby w końcu zahamować szaleństwo, a potem powolutku zacząć odbudowywać i przebudowywać dziedzictwo.

Burzyć jest łatwiej niż budować - przekonują się o tym wszystkie rewolucje - dlatego Państwo Islamskie nigdy nic nie stworzy, bo nie ma takiej potrzeby ani takich "dysydentów", jakich posiadała poklasyczna Europa. Gdyby opanowało świat i zniszczyło wszystkie ślady nieprawomyślnych kultur, szybko znalazłoby w swoim łonie nie dość radykalnych, nie dość fanatycznych i w końcu mogłoby istotnie urzeczywistnić stary scenariusz nie tylko science-fiiction o ostatnim człowieku na ziemi (zob. obrazek pod tekstem).

Ktoś kiedyś zbudował Niniwę, ktoś kiedyś zbudował Hatrę, potem, po wielu latach, ktoś inny te miasta odkrył, odkopał z piasku, zrekonstruował na tyle, na ile się dało. Wszystkie te czynności trwały lata, kosztowały wiele wysiłku budowniczych, a potem naukowców i robotników. Żeby je zburzyć, wystarczył jeden dzień, kilka buldożerów.

Oczywiście miasta powstają i upadają, tak samo jak pojedyncze budynki, burzone, by na ich miejscu postawić nowe - zazwyczaj wedle aktualnego stanu technologii funkcjonalniejsze, praktyczniejsze, wygodniejsze, czasem nawet ładniejsze. Myślę, że zawsze towarzyszy temu nostalgia: do dziś na forach można poczytać utyskiwania na Hausmanna, który zburzył średniowieczny Paryż (w którym nie dało się mieszkać), w Polsce znajdują się obrońcy niemal każdego budynku z czasów komuny, choćby nie wiem jak brzydkiego (bo nie tylko, że socrealizm czy neomodernizm lat '70 to w końcu też kierunki w architekturze, ale często także sentyment: to tu "zawsze" było). Hausmann jednak w swojej przebudowie uwzględnił stare budowle o dużej wartości architektonicznej czy artystycznej, a peerelowskiej architektury, która ma znaczenie historyczne też zazwyczaj się nie rusza (w kilku przypadkach, o ile wiem, społeczne protesty powstrzymały rozbiórkę).

Dziwnym trafem najrzadziej można usłyszeć głosy krytyczne wobec przebudowy Kapitolu/Campidoglio przez Michała Anioła, który zniszczył bezpowrotnie to, co na wzgórzu zostało z zabytków rzymskich, a dla pozyskania budulca rozebrał część Forum Romanum... Może dlatego, że wielkim artystą był, może dlatego, że to dość dawno (a dotyczy zabytków jeszcze dawniejszych), żeby ktoś się tym na serio przejął? Nie wiem, pozostawiam kwestię otwartą. Przypomnę tylko, że w szkole wmawiają nam, jak to renesans bałwochwalczo niemal czcił starożytność. Ot, jedno ze szkolnych uproszczeń.

No więc miasta się zmieniają, krajobraz cywilizacyjny się zmienia i nie ma w tym nic strasznego - tak zawsze było i tak zawsze będzie. Tylko że większość ludzkości nauczyła się na przestrzeni dziejów dbać o dziedzictwo kulturowe, nawet jeśli to dbanie bywało niekiedy kulawe. I jeśli coś burzymy, to (zazwyczaj) po to, żeby na tego miejscu powstało coś nowego. Problem zaczyna się, gdy burzy się tylko po to, żeby zburzyć.

Nie znaczy to, że my, niby dzieci oświecenia, wyrośliśmy całkiem z ideologicznie motywowanego ikonoklazmu: jeszcze ćwierć wieku temu, w czasie twz. transformacji, zburzono w Polsce (i nie tylko, bo proces dotyczył całego bloku wschodniego) mnóstwo pomników, część z nich niszcząc bezpowrotnie. Uważam, że to był błąd, przed tym należało się strzec, do tego nie należało dopuścić. Trzeba było tych wszystkich Dzierżyńskich, Leninow i Koniewów fachowo zdjąć z pomników i wstawić do muzeów, gdzie ich miejsce. Bo dzieł sztuki, choćby były słabe, zideologizowane albo jedno i drugie na raz, nie należy niszczyć dla niszczenia, po prostu. Tak jak nie należy palić książek. Żadnych. Choćby ich treść bardzo nas bolała. Nic, ale to nic nie powinno usprawiedliwiać niszczenia dóbr kultury, które należą do całej ludzkości.

Jak je chronić? - to powinno stać się teraz jednym z podstawowych pytań, bo najwyraźniej istniejące światłe prawa nie wystarczają. Moim skromnym zdaniem najbardziej skompromitowało się prawo nakazujące pozostawiać wszelkie znaleziska w kraju ich znalezienia - zwłaszcza że w przypadku starożytności związek jest w ogromnej większości przypadków europejsko-bliskowschodnich wyłącznie terytorialny, podczas gdy ludność zamieszkująca owe tereny ma niewiele wspólnego etnicznie i kulturowo z ludnością z czasów cywilizacji klasycznych. Czy zatem z racji tego, że ktoś kiedyś tam zmigrował, to on ma być depozytariuszem dóbr, które należą także do ludzi mieszkających na najdalszym krańcu Europy jako nasze wspólne dziedzictwo? Może należy to prawo przemyśleć. Ale to osobne zagadnienie.

Robespierre exécutant le bourreau

Robespierre ścina głowę katu po tym jak zgilotynował wszystkich Francuzów
(karykatura z okresu Wielkiego Terroru, 1793/93)

PS. A jeśli ktoś chce na odmianę przeczytać w dzień kobiet o niezwykłej kobiecie sprzed dwustu lat, zapraszam tutaj.

 

niedziela, 22 lutego 2015
Autoreklama

Dałam się skusić portalowi historia.org.pl na założenie tam bloga o tematyce okołohistorycznej. Z kilku powodów - po pierwsze w blogowaniu najbardziej lubię zakładanie nowych blogów (okej, to taka mała autozłośliwość oparta na doświadczeniu i uwagach znajomych), po drugie, już bardziej poważnie, uznałam, że warto tam wprowadzać wraz z nielicznymi innymi blogerami tematykę inną niż historia najnowsza lub w najlepszym razie dwudziestowieczna. Po trzecie uznałam, że można poeksperymentować na odmianę z blogosferą tematyczną, bo robienie niszowych blogów w ogólnej średnio chyba wypala.

W każdym razie dałam się skusić i zrobić crossover między istniejącymi już blogami, których formuła okazała się nieco zbyt wąska (co nie znaczy, że zamierzam je całkiem ubić - raczej zmodyfikować, w końcu może się okazać, że są jeszcze do czegoś przydatne, a internet jest pojemny i nie zdechnie od ich obecności). Czyli trochę historii, więcej sztuki i kultury.

A że ostatnio z N odnowiłyśmy znajomość z musicalowym Phantom of the Opera, a zwłaszcza z filmem Joela Schumachera z 2004 roku, napisała mi się notka o szczegółach tego filmu, którą równie dobrze mogłabym była opublikować tu, w związku z czym pozwalam ją sobie tu podlinkować i zareklamować:

Kod Upiora w Operze

Kostium

sobota, 17 stycznia 2015
I górnicy, i...

Pochodzę z historycznej (tak dziewiętnastowiecznie historycznej, ale niech będzie) Galicji zachodniej. Część mojej rodziny mieszkała jednak czasowo lub na stałe na Górnym Śląsku albo jego pograniczu. Byli wśród nich także ludzie związani z górnictwem - głównie jako sztygarzy i inżynierowie, ale jednak w kopalniach. Wujek mojego Taty miał w Żywcu piękny pogrzeb z orkiestrą górniczą - byłam mała i zachwycały mnie czarne mundury i pióropusze. Ale od dziecka miałam w naturalny sposób ustalone dwa pojęcia o górnictwie: 1) że jest to ciężka praca, zwłaszcza jak się nie jest inżynierem; 2) że na poziomie polskim jest to "sektor", jak się dziś mówi, gwarantujący znacznie wyższy standard życia od przeciętnego, nawet jeśli nie należy się do partii. Bo wujkowie mieli domy jednorodzinne a nie ciasne mieszkania i żadnych kłopotów z kupnem samochodu, a kuzyni zagraniczne narty i różne takie. Tak było za PRL.

Potem jakoś te rodzinne śląskie powiązania osłabły - życie przyspieszyło, dużo się pozmieniało. Ostatnio zdałam sobie sprawę z tego, że przez te lata w mojej głowie pojawił się zupełnie inny obraz górnika: pieniacza, który zawsze siłą wywalczy swoje.

Bardzo mnie ciekawi, co wspomniany wujek mojego taty - na logikę sztygar zapewne jeszcze przedwojenny - miałby do powiedzenia o tych górnikach, którzy terroryzują Sejm i kosztem reszty społeczeństwa fundują sobie przywileje, o których innym "sektorom" publicznym i budżetowym nawet się nie marzy.

Tak, nie zapomniałam, że praca górnika jest ciężka. Ale, drodzy górnicy, nie myślcie, że inni nie pracują. Że nie mają potrzeb, ambicji i aspiracji. Oczyma duszy widzę już, że po to, żebyście mieli te swoje czternastki, deputaty, gwarancje pracy i co tam jeszcze do tych przywilejów należy, "trzeba będzie", jak zwykle, obciąć budżet nauki, kultury - bo to przecież najmniej ważne dziedziny życia społecznego, prawda? Siedząc za biurkami, usiłując rozdzielić 24 godziny między własną pracę naukową, poprawianie zadań studenckich, obowiązki administracyjne, koszmarną biurokrację systemu finansowania nauki (z coraz mniejszą szansą na sukces, ponieważ mnóstwo pieniędzy pójdzie na spełnienie waszych żądań) i chałtury, żeby mieć z czego żyć i te aspiracje jakoś realizować (bo taka ja na przykład mam chwilowo ok. 1500 zł stałego dochodu miesięcznie), my też musimy spać i jeść. I chcielibyśmy czegoś więcej ponad tę egzystencję. Dlatego nie jestem w stanie się z wami solidaryzować. Nie mogę, bo wy zatraciliście poczucie solidarności społecznej całkowicie.

Podobnie zapewne mogą napisać przedstawiciele innych grup społecznych, których poziom życia uzależniony jest od budżetu państwa. Grup, które nie zastrajkują, bo uważają to za niemoralne, nieprzyzwoite, nieeleganckie.

Tak, pamiętam, że praca górnika jest ciężka. I uważam, że powinna być dobrze płatna. Uważam jednak również, że nieprzyzwoitością jest żądać niebotycznych przywilejów w kraju, w którym tyle grup jest skandalicznie niedofinansowanych.

Miejcie więc te swoje przywileje, ale pamiętajcie, że uzyskaliście je kosztem krzywdy innych.

Biblioteka

czwartek, 08 stycznia 2015
Nous sommes Charlie

Jedną z największych, niewytłumaczalnych zagadek wszechświata i conditio humana jest dla mnie istnienie umysłów tak zamkniętych, że każdą wypowiedź niezgodną z ich poglądami, z tym, w co mniej lub bardziej rozpaczliwie wierzą, uznają za osobisty atak na siebie, a na dodatek sublimują to poczucie w atak na wartości czy też na Boga. Atak, który zasługuje na natychmiastową kontrę, na pognębienie przeciwnika - w dużej mierze przecież wyimaginowanego, bo będącego po prostu człowiekiem, który chce żyć inaczej i nic więcej. Nie przestaje mnie zadziwiać istnienie ludzi, którzy na serio uważają, że satyryczny obrazek czy zrodzona z gniewu (zazwyczaj zasadnego) wypowiedź, narusza jakiś ład we wszechświecie.

Ludzi kurczowo trzymających się idei, najczęściej wypaczonej - tak kurczowo, że dla obrony tej swojej wizji idei są gotowi walić na oślep, a nawet zabijać. Ludzi, którzy wierząc w takiego czy innego boga (zazwyczaj nazywanego przez nich miłosiernym i wszechmogącym) uważają, że to oni są depozytariuszami tego bóstwa opinii i honoru,  muszą więc je bronić przed pragnącym je splugawić motłochem. Ludzi, którzy obraz tego bóstwa tak bardzo kształtują na swoje własne podobieństwo, że czynią z niego karykaturę, sami o tym nie wiedząc. Pokazują je światu jako małostkowe, bezsilne, mściwe i egoistyczne. Broniąc rzekomo praw tego bóstwa czy też instytucji, w którą równie święcie wierzą, bronią tak naprawdę własnego przerażenia, własnej niepewności, własnego poczucia zagrożenia. Fanatyzm jest najczęściej strawą umysłów słabych, nieumiejących samodzielnie myśleć, uciekających przed braniem odpowiedzialności za swoje życie i czyny, składających ją w czyjeś ręce. Słuchają jakiegoś mistrza, guru, przewodnika i dają mu sobą kierować. Przyjmują radykalne poglądy, bo one porządkują świat, ukazując go w w czerni i bieli. Nie zdają sobie zazwyczaj sprawy z tego, że w tym pozornie czarno-białym obrazie kryje się wielka strefa mroku, w którą wepchnięte są różne paskudne szkielety. Strefa, w którą spycha się wszystko to, co niewygodne, co mogłoby rzucić cień na tę białą stronę. W ostrym świetle tego mroku nie widać, ale on czai się gdzieś na granicy.

Ludzkość broni się przed fanatyzmem, przed tymi zadziwającymi zamkniętymi umysłami, między innymi poprzez wolność słowa. Zastanawia mnie zawsze, na ile powinna ona być bezwzględna, czy i gdzie są granice tej wolności. Z jednej strony głębokie przekonanie mówi mi, że jest to wartość absolutna. Z drugiej - wiem, że pewne treści, a raczej ich czynne propagowanie, powinny być zakazane. I że zdarzają się sytuacje, kiedy dla dobra powszechnego pewne treści należy przemilczeć. Że na przykład w czasie wojny nie powinno się podkopywać morale. Ale w sumie wszystkie te przypadki można regulować umową społeczną -oczywiście trzeba mieć do tego społeczeństwo na tyle dojrzałe, żeby umiało odróżnić realne zagrożenia od urojonych.

Taka autocenzura zresztą często działa nawet w społeczeństwach pod tym względem mało dojrzałych. W Polsce powstrzymała ona chociażby nawet tabloidy od drukowania drastycznych zdjęć po katastrofie w Smoleńsku - choć naprawdę, bywały takie chwile, kiedy czytając kolejne jątrzące wypowiedzi różnych prawicowych mędrców smoleńskich, zwłaszcza te rzucające kalumnie na rząd i śledztwo, uświadamiając sobie, że ich fanatyczna gadanina trafia do rzesz pragnących, by ktoś nimi pokierował, myślałam w duchu, że może oni powinni te drastyczne zdjęcia zobaczyć, przekonać się, z czym miała do czynienia na przykład obecna pani premier i gdzie była wówczas prawdziwa odwaga i poświęcenie.

To jest też powód, dla którego nie potrafię jednoznacznie ocenić inicjatyw takich jak wikileaks. Z jednej strony ujawnianie machinacji polityków, służb specjalnych i korporacji jest pożądane, jest jakąś formą społecznej kontroli nad tymi, którzy nami rządzą. Z tego samego powodu uważam na przykład, że w demokratycznym państwie żadna instytucja nie powinna być zwolniona z jawności finansowej. Z drugiej - gdzie jest granica ujawniania informacji, które potencjalnie mogą zaszkodzić bardziej niż pomóc?

Jest też inny aspekt wolności słowa. Dotyczący już samego języka. Ponieważ nie jestem zwolenniczką żadnych radykalizmów, nie popieram również poprawnościowej walki z językiem, a zwłaszcza z tym, co się w nim zakorzeniło. Nie wierzę aż tak bardzo w moc sprawczą słów i w to, że jeśli będziemy mówić (potocznie) "ocyganić" albo "oszwabić" (jako dziecko w ogóle nie widziałam związku tych słów z czymkolwiek konkretnym), to zwiększy to poziom nienawiści społecznej do Romów czy Niemców. Ale jeśli już prowadzi się kampanie na rzecz wycofania takich słów z języka, to bądźmy konsekwentni i przestańmy również używać określenia "pogański" jako przydawki wartościującej. Poganom też może być przykro, kiedy ktoś z niechęcią czy rozpaczą w głosie mówi, że każe mu się wstawać "o pogańskiej godzinie". Że już nie wspomnę o szafowaniu określeniem "pogańskie obyczaje" na obyczaje uznawane za prymitywne i niecywilizowane, które może bez trudu być uznane za obraźliwe. (Powtórzę jednak, że osobiście jestem przeciwko takim czystkom, ale jeśli już je robić, bo taka moda intelektualna zapanowała, to konsekwentnie.)

A dlaczego jestem przeciwko czystkom i tzw. politycznej poprawności? Bo jak dla mnie ona też zbyt łatwo może prowadzić do zachowań o charakterze fanatycznym. Jak każdy radykalizm. Ludzie skupieni na śledzeniu, czy w jakiejś wypowiedzi nie ma przypadkiem sformułowania, które mogłoby naruszyć uczucia - takie czy inne - jakiejś grupy społecznej, przestają czytać teksty. W sensie - ich komunikaty. Nie widzą treści poza zbitką słów. Poza materiałem do prowadzenia śledztwa, czy aby nie narusza to zestawienie słów, to jakieś pojedyncze słowo, praw do dobrego samopoczucia mniej lub bardziej ściśle zdefiniowanej grupy. I naprawdę niczym się to nie różni od naruszania uczuć religijnych tych ludzi, których mentalność tak bardzo mnie zadziwia we wszechświecie.

Nieważne, po której stoi się stronie, fanatyzm zawsze jest zły i należałoby go dusić w zarodku. Zawsze gdzieś u swoich korzeni jest wynikiem niepewności i braku poczucia własnej wartości. Ono może brać się z różnych źródeł: odrzucenia, biedy, krzywdy, ale i z przekonania o tym, że świat będzie lepszy, jeśli wszyscy będą tacy sami. I że dekretem, ustawą, wyrokiem sądu czy zamachem terrorystycznym można do tej jednolitości doprowadzić. Sprawić, że ludzie zaczną wyznawać te same "wartości", które wyznaje ten, kto je narzuca. Problem w tym, że dzieje absolutnie wszystkich rewolucji pokazują, że jeśli nawet radykalny ruch był w miarę jednolity na samym początku, to bardzo szybko zaczynał dzielić się na wrogie sobie frakcje - jednolitość najwyraźniej nie leży w naturze ludzkiej. Pod tym względem pojawienie się chrześcijaństwa niewątpliwie było rewolucyjne: dość spójna początkowo sekta bardzo szybko podzieliła się na zwalczające się wzajemnie odłamy. Skądinąd w tego typu wydarzeniach działa również inny mechanizm - wielkie rewolucje mające na sztandarach sekularyzację i antyklerykalizm bardzo szybko wykształcają własne formy o charakterze sakralnym, nawet jeśli formalnie odrzucają sacrum, bo mentalność rewolucyjna potrzebuje jednoczącej idei. Fanatyzm religijny i fanatyzm rewolucyjny w jednym stoją domu.

Dlatego chciałabym żyć w świecie, w którym nie strzela się do dziennikarzy w obronie żadnych świętych mędrców i niezależnie od tego, czy nam się ich robota dziennikarska podoba czy nie, a sprawy dotyczące światopoglądu i potencjalnych przykrości wyrządzanych sobie wzajemnie przez różne osoby o odmiennych poglądach wyjaśnia się w cywilizowanej rozmowie. W świecie, w którym obrona "wartości", "Boga" czy "honoru" nie staje się bezpardonowym atakiem na drugiego człowieka. W którym ludzie deklarujący nadstawianie drugiego policzka rozumieją znaczenie tego wyrażenia i nie zamieniają go na oddaj, byle zabolało. W którym przyznanie sobie prawa do krytykowania innych oznacza danie tym innym prawa do krytykowania nas i na odwrót - pogodzenie się z tym, że inni nas krytykują, oznacza automatycznie, że my mamy prawo krytykować ich. W świecie, w którym satyra i krytyka są głosem w debacie, a nie głosem, który należy stłumić za każdą cenę.

W świecie ludzi świadomych wartości swojej i wyznawanych przez siebie idei na tyle, że dla ich obrony nie potrzebują sięgać po broń, jakakolwiek by ona była.

I tylko... wysp tych nie ma.

Liberte

 

 

poniedziałek, 22 grudnia 2014
Banalność zła

Za jakiś czas ruszy proces w sprawie, trzeba przyznać, wyjątkowo odrażającego morderstwa. Proces młodej, ale pełnoletniej "krwawej poetessy", jak nazywali ją niektórzy w necie (i tak będę ją tu nazywać, jeśli chcę być w zgodzie z główną tezą tej notki), jej chłopaka, ich znajomych, którzy być może nie do końca wiedzieli, w czym biorą udział. Kiedy proces się zacznie, media - w zależności od ich poziomu - na pewno znów będą w miarę regularnie informować o jego przebiegu lub też przypominać co bardziej makabryczne informacje związane ze sprawą.

Tymczasem na fejsbuku w różnym tempie przyrasta lajków na profilu poetessy (znajomy prowadzi monitoring, usiłując skorelować obserwacje z obecnością/nieobecnością tematu w mediach), ale też przyrastają komentarze. Nie wiem i w sumie wcale nie chcę wiedzieć, czy komentują te same osoby, które jeszcze kilka tygodni temu zachwycały się twórczością poetessy. Nie wiem też, czy poetessa jest poetką (w sensie czy to, co pisze, ma wartość artystyczną), albowiem wobec wiersza wolnego czuję się bezradna - jest paru poetów płci obojga, którzy mnie zachwycają, ale ogólnie nie potrafię ocenić, dobre czy nie dobre.

Ale ja w sprawie tych komentarzy. Nie zaglądam tam często, choć fejsbuk wejść nie liczy. Jakoś nie chcę. Zajrzałam właściwie raz, z ciekawości. I oczywiście, w komentarzach obecnie prym wiodą żądania kary śmierci i najgorsze wyrazy pod adresem poetessy. W sumie można się było tego spodziewać. Podejrzewam jednak, że jeśli ona miałaby możliwość je czytać, to umocniłyby ją one w przekonaniu o tym, że reszta świata to nic nie warta hołota. Wrócę do tego wątku za chwilę.

Na razie pozwolę sobie zatrzymać się na moment przy tej hołocie, żeby uzasadnić tytuł notki, która w sumie jest o czymś innym. Ta zbrodnia nie jest oczywiście banalna (żadna nie jest), jest, jak już napisałam, wyjątkowo odrażająca pod wieloma względami. Banalna, pomimo całego zadęcia wokół siebie, wydaje mi się natomiast krwawa poetessa. A może nawet to zadęcie jest elementem banalności jej postaci. Poczucie własnego geniuszu? Poczucie wyobcowania? Poczucie nadwrażliwości? No ja bardzo proszę, przecież to teenage angst i weltschmerz, przez który po prostu trzeba przejść i oczywiście prawie każdemu w tym stanie wydaje się, że jest wyjątkowy. Bo po części na tym ten stan polega - jest fazą, w której cały świat jest przeciwko nam, jednostkom, jakże wyjątkowym i wybitnym. Bezduszny tłum, motłoch, hołota, burżuj, filister - przeciwnik wiele miał imion i pewnie jeszcze wiele zyska.

No więc już to samo w sobie oryginalności ma tyle, co trucizna w zapałce, że znów zacytuję najwybitniejszą powieść polską (skądinąd postać, do której cytat się odnosi, miała demonizmu w sobie mniej więcej tyle co poetessa, tylko na dobrą sprawę była co najwyżej na pograniczu szkodliwości społecznej), a dołóżmy do tego jeszcze fascynację, of all people, Witkacym... To już, niestety, jest banalne do bólu. Obawiam się, że poetessa nie ma pojęcia, iż fraza o niechęci poety do tłumu ignorantów jest znacznie starsza - napisał ją dwa tysiące lat temu Horacy (odi profanum vulgus), a nie wynaleźli ani poeci modernizmu i bohemy, ani Witkacy.

Skądinąd w tym kontekście przypomina mi się wyjątkowo odrażająca postać aspirującego artysty z szóstego odcinka "Z biegiem lat, z biegiem dni" Andrzeja Wajdy - poeciny, który ożenił się z chłopką (w ciąży), którą następnie torturuje psychicznie, powtarzając nieszczęsnej, że przez nią "dusi się bez artystycznego towarzystwa", "nie może wzlecieć" i tak dalej. Scenariusz jest według literatury w najlepszym wypadku trzeciego sortu, pisarza zapewne słusznie zapomnianego, ale duch pewnego typu artystowstwa został tam znakomicie podchwycony (i przez Joannę Olczak Ronikierową zapewne podkręcony). Poeta - bohater tego odcinka nigdy nie uświadamia sobie do końca, że tak naprawdę jest w swojej postawie żałosny i banalny.

Ale on oddycha i żywi się głównie poczuciem własnej wspaniałości, oryginalności i zapoznanego geniuszu. Podobnie jak poetessa, która z artykułów prasowych bardziej kojarzy mi się z nim właśnie niż z Lafcadiem czy Raskolnikowem. Nie wiem, może spektakularna porażka jej planu (bo chyba planowała wywinięcie się ze sprawy?), prawie natychmiastowe aresztowanie, będzie dla niej ciosem, który poustawia jej coś w głowie. Trudno powiedzieć. Niektórym nic tego nie ustawia.

I wracamy teraz do kwestii kary. Jest zbrodnia, musi być kara. I zapewne będzie wysoka, bo trudno sobie wyobrazić przyzwolenie zarówno wymiaru sprawiedliwości jak i społeczeństwa na niską. Dożywocie, dwadzieścia pięć lat czy co tam przewiduje polski kodeks karny. W każdym razie raczej długa odsiadka. I tu zaczyna się problem. Bo widzę już - sądząc po lajkach na fejsbuku, przyrastających po ujawnieniu zbrodni - scenariusz jak w przypadku Charlesa Mansona: fanów i fanki zabiegających o spotkanie, może nawet pragnących się żenić. Czyli dających poetessie to, czego najbardziej pragnie - sławę i uznanie.

Nie znam się na szczegółach prawa, ale istnieją przecież możliwości obłożenia wyroku dodatkowymi warunkami, prawda? W tym konkretnym przypadku uważam, że niezależnie od wyroku więzienia poetessę należałoby skazać na śmierć. Oczywiście, jako zasadniczo przeciwniczka kary śmierci, nie mam na myśli śmierci fizycznej. Mam na myśli coś w rodzaju tego, co w starożytnym Rzymie nazywało się damnatio memoriae - karą niepamięci, wymazania. [EDIT spowodowany niezrozumieniem moich intencji przez część komentatorów: lepsze byłoby określenie damnatio ad ignorantiam, wariacja na temat damnatio memoriae, bo nie chodzi mi o "skazanie na zapomnienie" (niewykonalne), ale o to, żeby odciąć od możliwości napawania się swoją potencjalną popularnością.] Uważam, że jedyną adekwatną karą dla poetessy byłoby odcięcie jej od internetu, od potencjalnych fanów, od spotkań, od możliwości publikacji swojej twórczości. Niech pisze, proszę bardzo, ale tak jak niektórzy przestępcy dostają zakaz zbliżania się do osoby pokrzywdzonej, tak ona powinna mieć zakaz publikacji i kontaktu z fanami. Bo jeśli się nie zmieni pod wpływem aresztowania i wyroku, to więzienie może nie wystarczyć jako kara - a brak uznania, brak obecności w sferze publicznej  zapewne zdoła ją dotkliwie zaboleć.

Jak będzie, pokaże proces. Na razie na miejscu fejsbuka zablokowałabym profil poetessy i pozostawiła go do dyspozycji sądu - bo zarówno fanostwo jak i hejterstwo jest w tym przypadku dość obrzydliwe. Sam profil, po prawdzie, również (takoż i banalny oraz nieoryginalny zarówno w sferze wizualnej jak i treściowej, zwłaszcza jak na osobę reklamującą się jako genialna), ale to zupełnie inna sprawa...

Night in Paris

piątek, 05 grudnia 2014
Wolność, równość i wyższe wykształcenie

Przez blogosferę oraz media społecznościowe przetacza się dyskusja o serii artykułów (bo reportażami trudno to nazwać) poświęconych wyzyskowi i strasznej sytuacji ludzi a to pracujących w polskim Amazonie, a to w szatni [linkuję, bo do tego będę się odnosić dalej]. Bohaterowie tych artykułów mają jedną cechę wspólną (która, nawiasem mówiąc, każe mi wierzyć, przynajmniej częściowo, w spiskową teorię głoszoną przez blogerkę tattwę, że są to postacie w jakiejś mierze powstające w głowach dziennikarzy): mają mianowicie poczucie, że im się należy coś więcej niż praca, którą dostali. Poczucie niepoparte w obu przypadkach żadnymi konkretami (dlatego, między innymi, teksty im poświęcone nie są reportażami), dlaczego konkretnie miałoby im się coś należeć.

Poczucie, że należy się nam coś więcej od tego, co życie samo przynosi,  może być bardzo twórcze, jeśli przeradza się w zdrową ambicję, która popycha nas do działania na rzecz poprawy tego życia. Działania realnego czyli, nie bójmy się tego słowa: wysiłku. Niewątpliwie znacznie łatwiej jest jednak usiąść na kanapie i roszczeniowo narzekać w nadziei, że może społeczeństwo (pracodawca, państwo) przerażone wizją łatki wstrętnego burżuja, jaka może mu zostać przypięta, samo wyciągnie do nas rękę i zaoferuje nam te kokosy za sam fakt tego, jacy wspaniali jesteśmy. Wspaniali, bo bieganie między półkami nas nie satysfakcjonuje zawodowo. Wspaniali, bo coś tam kiedyś studiowaliśmy.

Otóż pretensje te oparte są na specyficznej odmianie egalitaryzmu - przekonaniu, że skoro np. poszliśmy na wyższe studia, to po ich skończeniu coś konkretnego powinniśmy dostać (niestety nie wiedzę, jak wynika z wypowiedzi niezadowolonych, ale głównie pensję odpowiedniej wysokości i/lub pracę zagwarantowaną przez państwo, jeśli nie załapiemy się do sektora prywatnego, a konkretnie takiego, który zapłaci nam zgodnie z naszymi oczekiwaniami za niezbyt ciężkie obowiązki). Koncepcja ta zasadza się na przekonaniu tyleż prawdziwym, co fałszywym. Mianowicie, że skoro wszyscy ludzie są równi, to dlaczego, u diabła, niektórzy są jednak równiejsi? (Znaczy: wiedzie im się lepiej.)

Jestem całkowicie przekonana, że absolutnym fundamentem naszej współczesnej cywilizacji jest pierwszy artykuł "Deklaracji praw człowieka i obywatela" z roku 1789 - "Ludzie rodzą się i pozostają wolni i równi wobec prawa."* Od tego się na poważnie zaczęło i wszelkie prawa człowieka formułowane później na tym się zasadzają. Ba, mam wrażenie, że lepiej takiej absolutnej podstawy nie da się sformułować. Chciałabym tylko nieśmiało zwrócić uwagę, że w tym pierwszym przykazaniu równości mowa jest o tym, że ludzie są równi wobec prawa - czyli prawo powinno im gwarantować równe szanse - a nie, że są tacy sami czyli mogą to samo osiągnąć.

Tymczasem populistyczny egalitaryzm - bo za taki uważam między innymi wspomniane publikacje oraz koncepcję społeczną opisaną dwa akapity wyżej - usiłuje nam wmówić, że równość oznacza "każdemu po równo", niezależnie od jego wkładu w wykorzystanie tego, co daje mu równość wobec prawa. Pozwolę sobie przypomnieć, że drugie zdanie owego pierwszego artykułu brzmiało: " Różnice społeczne mogą się opierać tylko na użyteczności wobec społeczeństwa"*. 

[Dygresja: pomińmy, proszę, kontekst historyczny, nie spierajmy się w potencjalnych komentarzach o rewolucję i jej koleje (chyba że twórczo, mnie to bardzo interesuje, ale to jednak offtopic), a także przystawalność sformułowań "Deklaracji" do konkretów różnych epok - potraktujmy ten tekst, a konkretnie ten jego fragment, jako idealną wizję i fundament cywilizacyjny właśnie, bo jako to go tu przywołuję.]

Ponieważ komunizm najwyraźniej nie jest cechą przyrodzoną ludzkości, mamy w każdym społeczeństwie grupę ludzi, którzy mogą sobie pozwolić na dowolny status społeczny - w sensie tego, co mogą dać same pieniądze (pewnych elementów statusu nie da się kupić) - ponieważ po prostu odziedziczyli dostatecznie dużą fortunę. Próby likwidacji tego stanu są z góry skazane na niepowodzenie, bo nawet jeśli wytniemy w pień całą arystokrację/burżuazję albo też pogonimy obszarników na daleką północ i rozdzielimy ich ziemie pomiędzy chłopów i proletariuszy, to w tym, co pozostało, zacznie się na nowo wykształcać elita finansowa - znów, podobnie jak w odległym średniowieczu, w którym rodziły się nowożytne majątki, znajdzie się te kilka procent ludzi bardziej zaradnych i przedsiębiorczych, którzy najpierw choćby i ograniczonymi środkami dozwolonymi przez restrykcyjne prawo zaczną gromadzić dobra i wybijać się w społeczności, a potem osiągną na tyle wpływów, żeby zasady własności zmienić. [Nawiasem mówiąc, oligarcha wcale nie znaczy "człowiek bogaty" czy nic w ten deseń, ale to osobna sprawa.] A wszystko dlatego, że nawet w systemie istotnie gwarantującym prawnie równy start i równe możliwości, nie wyprodukuje się dekretami i deklaracjami ludzi, którzy tak samo będą potrafili z tego skorzystać i dojść do tych samych osiągnięć. Możliwości to możliwości (przepraszam za tautologię), a nie gwarancja określonego rezultatu. To ostatnie zależy od nas. Od nas bardzo od siebie różnych.

Może jeszcze wyraźniej - zwłaszcza w kontekście roszczeń związanych z faktem ukończenia studiów - ilustruje to przykład intelektu. Choćbyśmy nie wiem jak bardzo byli równi wobec prawa i choćby nie wiem jak było to przez państwo i społeczeństwo realizowane, nie sprawimy, że wszyscy będą intelektualnie tacy sami ("równi"), tak samo jak nie wyrównamy sprawności fizycznej najlepszym programem upowszechniania sportu. Nie zagwarantuje tego najlepszy system edukacyjny ani żadne pieniądze - po prostu ludzie mają zróżnicowany poziom inteligencji i idealny system mógłby co najwyżej dać wszystkim gwarancję tego, że rozwiną swój potencjał zgodnie z tym, jaki on jest. Co więcej, gdyby nawet populacja składała się z samych przysłowiowych Einsteinów, to zgodnie z najprostszym prawem ekonomii ("zasada Pareto") w tej populacji znalazłoby się znów te 20% zdecydowanie bardziej inteligentnych i następnie w ich obrębie jakieś 5% wybitnych. A przeciętny Einstein pracowałby na taśmie (albo w Amazonie, albo w szatni), bo należałby właśnie do przeciętnej. Społeczeństwa identycznych jednostek (lub ich kilku grup, o osobnikach identycznych w każdej z nich) istnieją - na szczęście! - jedynie w antyutopiach. I zadanie domowe dla zwolenników populistycznego egalitaryzmu - dlaczego ten typ literatury nazwaliśmy antyutopiami?

Najłatwiej jest mi oczywiście pisać o kwestii studiów wyższych i związanych z nimi oczekiwań, ponieważ jest to coś, z czym mam na co dzień do czynienia. Uważam za karygodną pomyłkę popełnioną nie wiem, w którym konkretnie momencie naszych najnowszych dziejów (proszę o ewentualne uwagi precyzujące w komentarzach), postawienie na masowość wyższego wykształcenia o charakterze akademickim. Czyli posłanie większości absolwentów szkół średnich na uniwersytety, a raczej zmuszenie uniwersytetów do przyjmowania zdecydowanie za dużej liczby studentów i uzależnienie de facto od tego bytu finansowego uczelni. Spowodowało to nie tylko spospolitowanie wykształcenia akademickiego, drastyczny spadek jego prestiżu i poziomu, zmianę programów studiów na idiotyczne i niczemu nie służące (ani zawodowe, ani akademickie), ale również sprawiło, że nieźle funkcjonujące dotychczas Akademie, Politechniki i Wyższe Szkoły zamiast walczyć o prestiż wykształcenia wyższego zawodowego zaczęły się masowo przemianowywać na uniwersytety oraz, w związku z tym właśnie, dołączać do swoich zawodowych profili kierunki nijak się do nich niemające (np. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, która o dziwo utrzymała tradycyjną nazwę, posiada obecnie Wydział Humanistyczny, kształcący m.in. psychologów).

Zmiany powinny były pójść inaczej: ku dowartościowaniu, finansowemu i kadrowemu, najlepszych wyższych szkół zawodowych (i tworzeniu nowych na podobnym poziomie), co pozwoliłoby na zwiększenie prestiżu takich profesji jak nauczyciel czy urzędnik państwowy, a ludziom rozważającym taką karierę życiową dałoby solidne podstawy zawodowe. Co więcej, państwo mogłoby w dużej mierze gwarantować ich absolwentom pracę, której wzrastający prestiż miałby szanse przełożyć się na finanse (model Grandes Écoles francuskich). Uniwersytetom zaś - zaledwie kilkunastu w kraju, o wyraźnie zróżnicowanym prestiżu, ale i możliwości podnoszenia poziomu - należało pozostawić kształcenie akademickie: ludzi, którzy albo studiują dla przyjemności zdobywania wiedzy niekoniecznie praktycznej i nie wiążą z wybranym kierunkiem ambicji zawodowych (model najlepszych uniwersytetów angielskich), albo też zamierzają kontynuować karierę naukową. Taka edukacja pierwszej grupie zapewniałaby rozwój intelektualny i start do dość dowolnej pracy niewymagającej konkretnych umiejętności na samym starcie, tym drugim - oczywiście ścieżkę kariery. Taka sytuacja uratowałaby może również humanistykę polską (tę najbardziej humanistyczną i "niepraktyczną"), która w obecnym systemie zepchnięta jest na margines marginesów.

Niestety w efekcie tego kierunku, w jakim poszła reforma szkolnictwa wyższego, mamy teraz walący się na łeb na szyję autorytet i poziom niedofinansowanych uniwersytetów, tłum uczelni niewiedzących tak naprawdę czym są ("uniwersytetów" pedagogicznych, ekonomicznych, technicznych, rolniczych czy medycznych), oraz całkowity brak wyższego szkolnictwa zawodowego na jakimkolwiek sensownym poziomie - bo w tę zaniedbaną niszę wkroczyły mnożące się na potęgę (i nierzadko nagle znikające) pseudoszkoły byleczego, kuszące rzekomym przygotowaniem do konkretnego zawodu.

Drugim efektem tego systemu jest przekonanie każdego absolwenta, że ukończone przez niego studia są pełnowartościowym produktem, który - co więcej - stanowi przepustkę do lepszego świata. A tymczasem 80% tych absolwentów (bo załóżmy nawet, że wszyscy jakoś kończą te studia) nie jest do niczego przygotowana, bo nie da się do niczego przygotować tłumu, w którym przeważają osobniki niezainteresowane niczym poza uzyskaniem dyplomu. Na dodatek w sytuacji, kiedy oblanie studenta i wyrzucenie go ze studiów ma wymierne skutki finansowe. Dopóki to się nie zmieni, postawa roszczeniowa spod znaku "studiowałem, a teraz pracuję w szatni, to niesprawiedliwe, wyjeżdżam" nie zniknie. Wykształcenie akademickie, zwłaszcza jeśli się przez nie przebrnęło na trójach otrzymywanych dlatego, że uczelnia bała się stracić finansowanie, nie jest przepustką do niczego. I używanie go jako argumentu w płaczliwych artykułach o strasznym życiu jest najzwyczajniej pod słońcem nieuczciwością i żerowaniem na populistycznym egalitaryzmie.

A zatem sorry, Dominiko z inkryminowanego artykułu, niezależnie od tego, czy jesteś prawdziwa czy fikcyjna, absolwent absolwentowi nierówny, nawet jeśli przebrnął przez trudny kierunek. (Nawiasem mówiąc, odnośnie tego konkretnego artykułu: akurat na neurobiologii publikacje można mieć bardzo prosto - opiekun pracy magisterskiej, jeśli jest człowiekiem uczciwym i rzetelnym, dopisze do swojej pracy wszystkich doktorantów i magistrantów, którzy brali udział w badaniach.) Jeśli to, że studia skończył, naprawdę go czegoś - czegokolwiek - nauczyło, to powinien wiedzieć, że teraz jego życie jest w jego rękach. Może wyjechać do Norwegii i tam pracować w szatni za nieco lepsze pieniądze. Może próbować jednak znaleźć pracę w swoim zawodzie albo na jego obrzeżach. Może zacisnąć zęby i próbować spełniać swoje marzenia, które popchnęły go na studia - jeśli takowe marzenia istniały. Jeśli naprawdę ma się marzenia i zdrowe ambicje, to mało co z rzeczy powszednich jest w stanie człowieka zniechęcić do ich realizacji. Tylko, jak już wspomniałam, do realizacji ambicji potrzebny jest jeden element: minimum wysiłku.

***

Pozwoliłam sobie o tym wszystkim napisać, ponieważ problem frustracji tym, jak pewne rzeczy działają w Polsce, znam aż za dobrze. Być może zdobędę się kiedyś na notkę coming-outową w kwestii tego, jak wygląda życie człowieka, który postanowił zmienić swoje życie, skończyć drugie studia po doktoracie z pierwszych, a następnie napisać drugi doktorat i robić karierę naukową w drugiej dziedzinie. I wpadł w dziurę prawną, a co za tym idzie finansową, bo polskie regulacje dotyczące finansowania nauki takiej sytuacji nie przewidują. Polskie prawo najwyraźniej nie przewiduje, że dla ludzi niezadowolonych z dotychczasowego życia oprócz drogi narzekania albo marzenia o wcześniejszej emeryturze, może też być droga działania. Dziennikarze też tego nie przewidują, bo moje dobijanie się do mediów w sprawie, wydawałoby się, pozytywnej: pokazania ludziom, że można walczyć z syndromem wypalenia lub błędnymi decyzjami życiowymi, a nie tylko się poddawać, oraz w kwestii dostrzeżenia przez prawo osób o nietypowych życiorysach, nie przyniosło żadnych skutków. Dlatego takie teksty jak ten o "Dominice" sprawiają, że mała gilotynka mi się w kieszeni otwiera (by pozostać w klimatach).

Place de la Bastille

* "Les hommes naissent et demeurent libres et égaux en droits. Les distinctions sociales ne peuvent être fondées que sur l'utilité commune."

niedziela, 23 listopada 2014
Dekalog tłumacza poezji

Dyskusja pod przedpoprzednim wpisem natchnęła/sprowokowała mnie do napisania - zamiast manifestu, który najwyraźniej nie został zrozumiany przez część czytelników - krótkiego nawet nie poradnika, ale zestawu przydatnych zasad warsztatowych, których warto się trzymać, zabierając się za tłumaczenie poezji. Uwagi te dotyczą w ogromnej mierze tłumaczenia poezji tradycyjnej - rymowanej, regularnej, ale większość ma zastosowanie też do wiersza wolnego, którego - wbrew temu, co niektórzy myślą - nie należy przekładać ani dosłownie, ani też bez zwracania uwagi na kwestie formalne, takie jak np. długość wersów. Pierwszy szkic przekładu można sobie zrobić w dość dowolnym momencie (najlepiej, żeby był możliwie wierny, ale i sensowny w języku przekładu), można też oczywiście poprzestawiać punkty albo je łączyć - to nie jest przepis na przekład, ale raczej przewodnik, który może pomóc ominąć najbardziej powszechne pułapki - zwłaszcza braku krytycyzmu wobec własnych dokonań oraz lekceważenia oryginału.

W pracy nad przekładem dobrze jest stosować horacjańską zasadę "nocturna versate manu, versate diurna" - dniem i nocą studiujcie - w odniesieniu zarówno do oryginału jak i własnego tekstu. Czytajmy to w kółko, szukając każdej nietrafnej nuty. Naprawdę nie musi się publikować natychmiast - jakakolwiek ma to być forma publikacji. Jeśli publikuje się "prywatnie" - na blogu, własnej witrynie, forum - to można poprawiać w nieskończoność. Publikując w obiegu "oficjalnym" też można wprowadzać zmiany pomiędzy kolejnymi wydaniami - robili to przecież również sami poeci (i inni pisarze), zapytajcie specjalistów od tzw. krytyki tekstu ;)

Nie piszę tu o rzeczy tak podstawowej jak po prostu zrozumienie wiersza w sensie jego ogólnego subiektywnego odczucia i przeżycia - zakładam to jako pewną oczywistość, bo zazwyczaj tłumaczymy te wiersze, które jakoś do nas przemówiły. Podane rady pomagają w to odczucie wejść głębiej, poszukać tego, jak to, co do nas przemawia, jest zrobione - bo same nasze wrażenia z lektury poezji nie dadzą dobrego przekładu: trzeba jeszcze wgryźć się w szczegóły, także te techniczne. Oczywiście zdarzają się tłumacze, którzy to wszystko, co spisałam poniżej, instynktownie czują. Warto spróbować swoich sił w pastiszu dowolnych poetów - jeśli efekty są dobre, to znaczy, że mamy ucho do poezji i opanowanie warsztatu przekładowego nie powinno być trudne. I jeszcze jedno: zasada "albo piękne, albo wierne" wcale nie działa w przypadku przekładów poezji. To dokładnie taki sam wykręt i wyraz lenistwa jak pisanie przypisów "od tłumacza" wyjaśniających "nieprzetłumaczalne gry słów".

1. Czytajmy wiersz, który chcemy tłumaczyć, w oryginale. Naprawdę. "Naprawdę" czyli zarówno: mówię serio, jak i przeczytajmy go naprawdę, czyli porządnie. Najlepiej najpierw po cichu, potem głośno (albo na odwrót, jak kt  woli), najlepiej kilka razy. Nie musimy przy tym już od razu myśleć, co poeta chciał powiedzieć - po prostu wsłuchajmy się w tekst. Czytajmy całość, jak leci, bez zastanawiania się nad czymkolwiek poza tym, jak to brzmi. Za którymś razem można przesadnie podkreślać akcenty - chodzi o to, żeby naprawdę poczuć melodię i rytm. Czy jest dynamicznie, czy spokojnie. Czy zaskakują nas przerzutnie, czy też wszystko grzecznie mieści się w wersach. Czy przeważają słowa i zdania krótkie, czy długie wysmakowane frazy. I tak dalej. Jak z muzyką.

2. Przeczytajmy go następnie bardziej analitycznie - czyli wczytując się w jego zawartość, nawet jeśli kochamy go od lat i wiemy dokładnie, o czym jest (albo tak nam się wydaje). Zastanówmy się, jak ta "treść" współgra z "formą" - gdzie i dlaczego poeta bierze oddech, zawiesza głos (rytm), bo zapewne ma to jakieś znaczenie. (Biorę tę treść i formę w cudzysłowy, bo na studiach uczono mnie, że ich szkolne rozdzielanie jest błędem, że są one ze sobą nierozerwalnie splecione. Niemniej bez samych terminów trochę trudno, zwłaszcza że przed nami praca raczej analityczna niż interpretacyjna, więc trzeba na początek wiersz rozebrać na części pierwsze.)

3. Rozpiszmy sobie wersyfikację - również w przypadku wiersza wolnego, bo może się okazać, że są jakieś regularności niewidoczne gołym okiem: warto mieć je na uwadze, a na pewno nie należy ich lekceważyć. Rozpiszmy rytm, rozpiszmy - koniecznie! - schemat rymów, jeśli są. Jeśli już zaczynamy pisać szkic, warto sobie zrobić rodzaj tabelki przed wersami - z długościami wersów i schematem rymów. To bardzo ułatwia życie. Nie lekceważmy kształtu wiersza, naprawdę nie lekceważmy. Poeta nagiął do niego swoją wyobraźnię, swoją swobodę językową - i zrobił to celowo. Nie odbierajmy tego aspektu jego dziełu.

4. Postarajmy się przeczytać, co na temat kształtu ("formy") wiersza, ale i jego zawartości ("treści") ma do powiedzenia krytyka/literaturoznawstwo, najlepiej w języku oryginału. Nie wszystko, co wymyślili i napisali specjaliści, ma sens, ale warto poszukać, czy jakiś aspekt formalny, który cudzoziemcowi może umykać, nie jest bardzo istotny, czy pewne obrazy/metafory nie odnoszą się do wcześniejszej tradycji danej kultury albo nie przeszły do języka potocznego - bo to też warto sobie zanotować jako element, który może dobrze będzie uwzględnić przy doborze słów i form w przekładzie.  [Przykład: fraza "tender is the night" z Ody do słowika Keatsa zakorzeniła się w polszczyźnie jako "czuła jest noc" ze względu na przekład powieści Fitzgeralda, w związku z czym zastępowanie jej frazą "noc czuła i cicha" (Barańczak) gubi to istotne kulturowe powiązanie.]

5. Zaznaczmy w tekście (niekoniecznie dosłownie: kolorem czy podkreśleniem, choć warto) te miejsca, które są szczególnie ważne: kluczowe metafory i porównania, powtarzające się obrazy (lub ich przetworzenia), aliteracje, "mocne" rymy (w sensie wagi słów, które znajdują się w pozycji rymowej, coś w ten sposób podkreślając) i inne podobne "mocne" miejsca (np. przerzutnie - przyjrzyjmy się, czy w drugim wersie mamy długą frazę - jak w Pani Twardowskiej: "i biésy | miały słuchać twego rymu" - czy też pojedyncze krótkie słowo jak wystrzał. To ważne). To są te elementy, które powinno się starać zachować w przekładzie w pierwszym rzędzie, bo one organizują materię wiersza, porządkują zawarte w nim myśli. Jeśli nie zdołamy zachować wszystkich takich ważnych elementów, to starajmy się ocalić przynajmniej większość. Ze świadomością rezygnacji z tych, których uratować się nie da, żeby spróbować je jakoś zrekompensować albo zasugerować. Można sobie ułożyć z  nich obraz wiersza jako przekazu - czym do nas przemawia, jakie obrazy i nastroje ewokuje, z jakimi barwami się kojarzy i tak dalej - tu wchodzi to nasze wcześniejsze "odczucie" i "zrozumienie" wiersza. Warto sobie teraz jeszcze raz przeczytać oryginał na głos, zwracając tym razem uwagę na to, jak słowa i melodia dopasowują się do obrazów. W tym miejscu warto też pomyśleć o interpunkcji: nie zawsze musimy się bezwzględnie trzymać oryginalnej, ale też nie należy dzielić, zwłaszcza kropkami, myśli autora inaczej niż to zamierzył: interpunkcja też ma coś do powiedzenia.

6. Wróćmy na chwilę do kwestii stricte formalnej i zastanówmy się, jaka miara wierszowa najlepiej pasuje do oryginału. Mamy tu pewną swobodę: dla polskiej wersyfikacji "epickiej" za najstosowniejszy uważany jest powszechnie trzynastozgłoskowiec, ale równie dobrze sprawdza się jedenastozgłoskowiec (Słowacki napisał nim "Beniowskiego", nie tracąc nic z narracyjności i epickości), który w formach krótkich często jest nawet lepszy. Jeśli w oryginale wersy są różnej długości, to sprawdźmy raz jeszcze, czy jest to regularne - jeśli tak, uwzględnijmy to w swoim schemacie. Jeśli nie, zastanówmy się, czy ważne jest, żeby naśladować dokładnie schemat oryginału, czy nie. Jest to po części zależne od języka - w tych z ruchomym akcentem policzmy jeszcze na wszelki wypadek zestroje akcentowe - może to one są regularne. Jeśli tak - rozważmy zastosowanie wiersza tonicznego lub (lepiej) sylabotonicznego zamiast zwykłego sylabicznego. Jeśli zaś w wierszu wolnym poeta znacząco wydłuża lub skraca wersy względem ich średniej długości (np. wers pięcio- lub mniej zgłoskowy przy zdecydowanej przewadze dziewięciozgłoskowych lub wyżej), to zazwyczaj robi to w celu podkreślenia czegoś i też należy to oddać w przekładzie. Zastanówmy się też nad rymami albo też rezygnacją z rymowania - może zdarzyć się tak, że lepszą strategią będzie porzucenie rymów oryginału, jeśli ich zachowanie na siłę dałoby niedobry efekt (np. angielski posiadając bardzo ograniczoną fleksję lepiej znosi rymy gramatyczne, nowogrecki natomiast może rymować sporo słów brzmiących identycznie, ale mających bardzo różną ortografię - z tym polszczyzna sobie nie poradzi, a w braku homonimów nie warto ich zastępować rymami banalnymi i prostackimi). W miejsce rymów można wprowadzić mocną rytmizację (analogicznie do tego, że poezję metryczną już od Kochnowskiego rzadko tłumaczyło sę metrycznie, stosując raczej miary naturalne dla polszczyzny i izosylabizm) albo zamiast rymów dokładnych oprzeć się na asonansach (to trochę wyższa szkoła jazdy, bo nie wszystkie dobrze brzmią, ale jest to jakieś wyjście); można też zastanowić się nad asonansowymi wygłosami męskimi, ale przy dłuższych formach istnieje ryzyko popadnięcia w monotonię.

7. Zastanówmy się teraz jeszcze raz nad zawartością treściową, słownictwem i obrazowaniem. Co jest z kolei najważniejsze tutaj? Jakaś idea, a może sam nastrój czy też budowanie bardzo plastycznego obrazu za pomocą słów? A może symbolika istotna dla epoki, w której powstał wiersz? Dwa pierwsze dają nam nieco większą swobodę leksykalną, pozostałe - domagają się precyzji językowej. Analizując obraz poetycki zwracajmy uwagę na jego szczegóły, zastanawiając się, czy poeta wybrał je z powodów wyłącznie formalnych (tak, czasami szczegóły oryginału też są dobierane dla rymu czy długości wersu), czy też mają one głębsze znaczenie - estetyczne, ideowe albo eufoniczne. Nie warto być nadmiernym purystą i wiernie się trzymać litery, zwłaszcza tam, gdzie może to dać efekt niezdarności lub złamania decorum - zasady stosowności, w myśl której np. do poezji - z bardzo nielicznymi wyjątkami (głównie część poezji XVII i XX w.) - nie pasuje słownictwo o charakterze "technicznym". [Przykład 1: uważam, że nie warto bić się o "jałówkę" w Odzie do urny greckiej Keatsa, choć w oryginale jest "heifer" - w grecko-rzymskiej tradycji ofiarniczej byk jest co najmniej równie popularny, więc zastąpienie jednego zwierzęcia drugim nic nie zmienia w treści, a zasadniczo zmienia w długości wyrazu i daje większą swobodę w obrębie wersu. Przykład 2: takoż uważam, że nie warto upierać się po polsku na różę piżmow i eglantyny w Odzie do słowika Keatsa, ponieważ jakkolwiek poprawne botanicznie, nazwy te brzmią po polsku zdecydowanie inaczej - w sensie chociażby ich potoczności - niż po angielsku. Warto natomiast umierać za konkretne rośliny w poezji średniowiecznej, jeśli to w nich ukryta jest istotna symbolika.]

8. Być może instynktownie już to czujemy, a może dopiero teraz czas to otwarcie sformułować - każdy wiersz ma swoją "dominantę" (adaptuję tu termin ukuty przez Barańczaka, z pewnymi modyfikacjami) - czasem tkwi ona w "treści", czasem w "formie". Ponieważ prędzej czy później coś będzie trzeba poświęcić, warto zastanowić się, co w danym przypadku jest tą dominantą. Konkretnie: co jest nią dla oryginału i jego autora, a nie tłumacza. Może nas zachwycać formalna maestria, ale jeśli o wymowie wiersza i wrażeniu, jakie robi, w większym stopniu decydują metafory i obrazowanie, to zepchnijmy wierność np. wersyfikacyjną na dalszy plan i skupmy się na tym, żeby językiem ewokować podobne wrażenia jak oryginał. Jeśli jednak wiersz jest kunsztownym popisem formalnym, możemy sobie pozwolić na większą swobodę w podmienianiu elementów, w wymyślaniu innych porównań i metafor. Zazwyczaj wystarczy starać się zachować proporcje między wiernością obu aspektom, ale zasada dominanty bywa bardzo przydatna. Po prostu są teksty, które wymagają w jakimś aspekcie (albo w kilku) niezwykłej precyzji, a są takie, gdzie materię można nieco swobodniej traktować.

9. Nie ufajmy swojej znajomości języka ani słownikom. Jeśli znane nam lub podawane przez słownik znaczenie żywcem nie pasuje do sensu tekstu, szukajmy dalej - w internecie zazwyczaj w końcu znajdziemy właściwe rozwiązanie. Jak nie znajdziemy - pytajmy ludzi, którzy się na danej dziedzinie znają. Sprawdzajmy, czy dziwne połączenia słów nie są wyrażeniami idiomatycznymi - to w sumie zazwyczaj jest ważniejsze w tłumaczeniu prozy, ale warto o tym pamiętać mimo wszystko. Sprawdzajmy, czy słowo, które na pozór nie pasuje do całości, nie miało w czasie powstania wiersza innego znaczenia. Może się też zdarzyć, że przegapimy jakiś szczegół, który zmienia znaczenie. [Przykład: pozornie pasująca do Śpiącego w dolinie Rimbaud rukiew wodna (fr. cresson) tak naprawdę nie ma sensu, bo rośnie w wodzie, a opisany tu żołnierz leży na łące (użycie zaś określenia "skąpany" w tych roślinach jest metaforyczne). Jeśli dobrze poszukać, to wychodzi, że "cresson bleu" to zupełnie inna roślina, jak najbardziej łąkowa - przetacznik bobowniczek, o problemach z którym pisałam w poprzedniej notce.]

10. Zakładam, że na tym etapie mamy już wstępny szkic - jeśli nie, to czas go zrobić. Nie przejmujmy się póki co rymami (chyba że od razu przychodzą) ani nawet długością wersów, załóżmy też od razu, że być może będziemy zmuszeni wyrzucić sformułowania, które uważamy za olśniewająco piękne i trafne, bo przekład jest sztuką kompromisu. Nie przywiązujmy się do żadnego sformułowania ani też do wymyślonych jako pierwsze rymów, ale oczywiście pogimnastykujmy się przez chwilę, starając się te najtrafniejsze i najcenniejsze zachować. Jeśli jednak nijak nie zgodzą się one z formalnymi wymaganiami - wyrzućmy je. Nie warto poświęcać całego wiersza dla jednej, choćby najpiękniejszej, zbitki słownej. Jeśli już ten szkic zrobiliśmy wcześniej - podkreślmy sobie w nim to, co wynika jako najważniejsze z punktów wcześniejszych i zastanówmy się, od czego zacząć żmudną pracę przekuwania tego szkicu w wiersz będący jak najlepszym odpowiednikiem oryginału. Dojście do tego miejsca oznacza tak naprawdę dopiero początek prawdziwej pracy. Teraz zacznie się dopasowywanie rymów, okupione nierzadko łzami nad czymś, co już było takie ładne i właściwe, szukanie synonimów pasujących rytmicznie, przestawianie elementów wersów, żeby średniówka była tam, gdzie powinna, żeby nie było transakcentacji (to bardzo ważne!!!) - a wszystko to w rygorze trzymania się tego, co jest w samym wierszu. [Rada praktyczna: czytajmy swój tekst w kółko tak, jakby go napisał ktoś inny (jeszcze lepiej: dajmy go najpierw przeczytać paru osobom, które możemy poprosić o konstruktywną krytykę. I nie obrażajmy się o nią - taki czytelnik często ma rację. Bywa tak - vide przykład z "niestety" w przedpoprzedniej notce - że nam może się wydawać, że coś jest zestawione dobrze i każdy zrobi oddech tam, gdzie my go założyliśmy. Nie należy tego zakładać, lepiej przerobić tak, żeby zlikwidować pułapki na czytelnika. ]

Ta praca wcale nie musi być długa, czasem nawet nie jest tak naprawdę żmudna. Osiągnięcie zamierzonego efektu w parę godzin jest możliwe i wcale nie musi oznaczać zgody na banalne rymy i trywialne porównania. Czasem iskrzenie między wierszem a tłumaczem jest takie, że za pierwszym podejściem wszystko się świetnie układa, a potem potrzebna jest tylko kosmetyka. Ale jeśli materia jest oporna - nie poddawajmy się, nie idźmy na łatwiznę, nie poprzestawajmy na  półproduktach. Lepiej, żeby tekst się przeleżał w szufladzie niż żeby został jedynie kadłubem lub cieniem tego, czym powinien być. I nie bójmy się krytyki: jeśli przyjaciel, bratowa, nauczyciel czy mama mówi nam, że coś jej nie brzmi dobrze, nie robi tego, żeby pokazać nam, że jesteśmy do niczego, ale po to, żeby naprawdę pokazać, co czytelnika może razić. To zawsze jest jakiś zawód: spędziliśmy nad jedną frazą pół nocy, a tu komuś się nie podoba. Ale to nie powód do obrazy, naprawdę.

Nie bójmy się też przeróbek, kiedy wydaje się, że już wszystko gra. Jeśli choćby jeden element nadal nas niepokoi, myślmy nad nim - może istotnie coś z nim jest nie w porządku i warto to zmienić. Nawet za cenę wywrócenia większości wykonanej pracy do góry nogami i przerobienia większości tekstu, bo koślawe miejsce jest w takiej pozycji, że wymusza np. zmianę rymów w całej strofie. Po prostu - nie zostawiajmy niedoróbek, nie pozwalajmy sobie na bylejakość. A jeśli musimy się poddać, jeśli kompromis jest bolesny (rym musi być niedokładny lub gramatyczny, jakaś metafora nie da się ująć po polsku, jakieś sformułowanie trzeba drastycznie skrócić itp.) - nie ukrywajmy tego przed sobą, pamiętajmy o niedoskonałościach. Za rok może przyjść nam do głowy rozwiązanie, które okaże się idealne.

Na koniec może jeszcze dwie zasady naczelne, które niczym duch nad wodami powinny unosić się nad całą pracą tłumacza poezji (i czegokolwiek innego w sumie też):

Po pierwsze: pamiętaj o decorum czyli stosowności - nie tłumacz wiersza innym stylem (rejestrem) niż został napisany, nie stosuj kolokwializmów, jeśli nie ma ich w oryginale, nie archaizuj na siłę.

Po drugie: nie dopisuj poecie tego, czego w jego utworze nie ma. To jego wiersz, nie twój.

Bruksela, listopad 2014

piątek, 21 listopada 2014
Śpiący w dolinie

Autoreklamowe postscriptum do poprzedniej notki. Na blogu Drakaina ogląda obrazki zamieściłam własną wersję "Le dormeur du val" Rimbauda, o którym to wierszu mowa była w notce poprzedniej. Po namyśle postanowiłam ją zaprezentować również tutaj, bo tu zamierzałam kiedyś pisać o przekładach poezji (a raczej się z nich tłumaczyć). Oryginał na końcu notki, pod obrazkiem.

Śpiący w dolinie

To zielona dolina, w której śpiew strumienia
Niczym szalony trąca łachmany szuwarów
Srebrzyste; którą z dumnych szczytów opromienia
Słońce; to blaskiem światła pieniący się parów.

Młody żołnierz – otwarte usta, goła głowa,
Ramiona zanurzone w barwinków błękity –
Śpi, leżąc w trawie, nad nim obłoków osnowa,
Blady w zielonym łożu, światłością obmytym.

Ze stopami w kosaćcach śpi. Uśmiechu tyle
Co u dziecka chorego; zdrzemnął się na chwilę –
Jest mu zimno, więc ciepłem go, naturo, otul.

Nie drgnie, choć nozdrza jego zapachy owioną;
Śpi w pełnym słońcu, z ręką na piersi złożoną,
W ciszy. Ma dwie czerwone dziury w prawym boku.

Wersja Bronisławy Ostrowskiej z 1911 nosi tytuł "Śpiący w kotlinie" i w sumie już ta kotlina versus dolina była problemem. Kotlina z początku wydawała mi się bardziej przytulna, pasująca do tego wiersza. Potem doszłam do wniosku, że neutralna dolina jest chyba lepsza. Jeśli ktoś ma argumenty za lub przeciw, będę wdzięczna, bo zanim to opublikuję "oficjalnie", pewnie sporo wody upłynie we wszystkich rzekach globu.

Zasadą główną w tym przypadku była jak największa wierność precyzji i prostocie tego wiersza, temu niezwykłemu, subtelnemu dążeniu do zaskakującej pointy. Założyłam, że tu wszystko musi być na swoim miejscu: przerzutnie dokładnie tam, gdzie są i o ile się da, zawierające dokładnie to, co oryginalne (w ostatnim wersie pierwszej strofy to musiałam nieco zmodyfikować, bo żadne jednosylabowe słowo, w dodatku czasownik, tu nie pasowało). Barwy te same. Obrazy w miarę możliwości jak najdokładniej takie same. Dwuznaczności - zachować, ile się da. Stąd wprowadzenie w miejsce "pleut" - światło, które pada (jak deszcz), ale również płacze, tego obmywania - na zasadzie nie tylko neutralnego znaczenia tego czasownika, ale również skojarzenia z obmywaniem ciał zmarłych.

Pod względem układu treści w poszczególnych wersach (bardzo mi zależało na jak największej dokładności, ale wiadomo - względy formalne czasem na to nie pozwalają) poddałam się tylko w ostatnim wersie trzeciej strofy - próby umieszczenia tego chłodu czy zimna na jego miejscu były skazane na porażkę ze względu na rym z wersem ostatnim całego wiersza - a w tym wersie możliwości manewru były bardzo ograniczone. Z tego samego względu dokładniejsze "spokojny" w tym ostatnim wersie zastąpiłam krótszym "w ciszy", w poincie nie należało opuścić ani jednego słowa, a polski ma tę fatalną skłonność do długich słów...

Problemem były także, oczywiście, rośliny. Okazało się, że "cresson bleu" to polski "przetacznik bobowniczek" (nie, nie rukiew wodna, jak chciał jeden z internetowych tłumaczy, nad którym pastwiłam się w poprzedniej notce), który do tradycyjnej jednak poezji żywcem nie pasuje nawet skrócony do przetacznik (znajomi z fejsbuka pamiętają wielką dyskusję o poetycko brzmiących małych niebieskich kwiatkach), stanęło więc na barwinku, który brzmi lepiej, a ma odpowiednio małe i gęste kwiatuszki w gamie kolorystycznej nieodległej od błękitu, a nawet o niego zahaczającej. Z kolei w przypadku "glaïeuls" - gladioli vel mieczyków - potrzebne było coś, co będzie miało jakiś militarno-niebezpieczny posmak, ale mieczyki właśnie wydały mi się zbyt dosłowne: po francusku jednak nie mamy homonimu,ale słowo, które z "glaive" (miecz) może się skojarzyć i od którego pochodzi. Zdecydowałam się na kosaćce, bo mieczyki należą do kosaćcowatych, więc botanicznie daleko nie odchodzimy, a skojarzenie z kosą nie jest aż tak narzucające się.

 Nie do uratowania okazał się - niestety! - paralelizm "trou" i "trous" w pierwszym i ostatnim wersie. Kombinowałam jak się dało - niby przecież większość tych wszystkich słów na określenie różnego rodzaju zagłębień ma wiele znaczeń i na siłę dałoby się je zastosować do poetyckiego określenia ran. Ale wszystko to dawało zupełnie inną poetykę, niepotrzebnie wprowadzało niedosłowność, psuło prostotę wyrazu, więc zrezygnowałam. Z bólem serca. (Koleżanka powiedziała mi zresztą, przeczytawszy Ostrowską a zanim pokazałam jej własną wersję, że "jeśli u ciebie nie ma 'jamek krwawych', to twój przekład już jest lepszy", co utwierdziło mnie w przekonaniu, że nie ma co na siłę tego paralelizmu po polsku upychać, bo brzmi sztucznie.) Zrezygnowałam też z idealnie dokładnego rymu między końcem trzeciej strofy i wiersza, ponieważ tu arbitralnie uznałam, że zawartość jest ważniejsza od formy i samogłoski muszą wystarczyć.

I jeszcze słowo w kwestii wersyfikacji: kusiło mnie zabawienie się z bardzo subtelnym w oryginalnym aleksandrynie wygraniem sylab niemych, które w regularny sposób dają części wersów nieco inne brzmienie. Ale eksperymenty z trzynastozgłoskowcem przeplatającym się z dwunastozgłoskowcem, z rymami żeńskimi i męskimi jednak nie przyniosły pożądanych efektów: po polsku te różnice zbyt się wybijały na pierwszy plan.

I to chyba tyle, nie bardzo umiem pisać o poezji, a o swoich dylematach i wyborach napisałam, co do napisania miałam. Ponieważ zaś, jak już wspominałam, niniejsza notka jest powiązana z innym wpisem, bezczelnie jako ilustrację daję tu ten sam obraz, który jest głównym bohaterem tam, a który zrobił na mnie wielkie wrażenie i na dodatek jest dokładnym "negatywem" wiersza Rimbaud (ale o tym na drugim blogu). Émile Betsellère, "L'oublié" [Zapomniany], 1871/72.

Emile Betsellere, L'oublie (1872)

Arthur Rimbaud, Le dormeur du val

C’est un trou de verdure où chante une rivière,
Accrochant follement aux herbes des haillons
D’argent ; où le soleil, de la montagne fière,
Luit : c’est un petit val qui mousse de rayons.

Un soldat jeune, bouche ouverte, tête nue,
Et la nuque baignant dans le frais cresson bleu,
Dort ; il est étendu dans l’herbe, sous la nue,
Pâle dans son lit vert où la lumière pleut.

Les pieds dans les glaïeuls, il dort. Souriant comme
Sourirait un enfant malade, il fait un somme :
Nature, berce-le chaudement : il a froid.

Les parfums ne font pas frissonner sa narine ;
Il dort dans le soleil, la main sur sa poitrine,
Tranquille. Il a deux trous rouges au côté droit.

(1870)

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 22
Zakładki:
...
Blogi (i foto) moje
Blogroll
Miejsca w necie
Ulubione - artystycznie
Ulubione - filmowo
Ulubione - literacko
Ulubione - muzycznie
Ulubione - naukowo
Ulubione - przyrodniczo
Ulubione - zabawnie
Z tego bloga czyli moje ulubione lub najpopularniejsze notki
Tagi
       

       Copyright